David PN.: Dauid (sic!) [ PS-Erfw]. Neckspruch: David (dāfid), wann de Brout witt (willst), in de Schublad licht e grouß Stick, newedran e Messer; wann de Hunger hoscht, kannsch fresse [ LA-Nußd]. Südhess. I 1437; RhWB Rhein. I 1297; ElsWB Els. II 654; Bad. I 444. | | ElsWB PfWB RhWB willeⁿ [wìlən Av. Falk.; wìlə Fo. Sgd. Lix.; wilè Mtsh.; welən Bo. D. Si. — Flexion: Ind. Pr. wìl, wìlt, wìl; Pl. wìlə Av. Fo. u. s. — wìlən, wìlt, wìt; Pl. wìlən Falk. — wel, wet, wet; Pl. welən, welt, welən D. Si. — Conj. Imp. wolt, woltt, wolt; Pl. wolte (wotə) Fo. — wot, wott, wot; Pl. wodən Falk. wet, wet, wet; Pl. weltən, wet, weltən D. Si. — Imperat. will, wodə Ri. Ha.; wel, welt D. Si. — Ptc. gəwolt, gəwìt, gəwot u. wilə] Hilfszeitw. wollen: dat wot ich gër wisse Falk. Ich hett wille wisse Lix. Was hesch de gewillt? was ist dein Begehr? ibid. Was hättsch de gewot? was stünde zu Diensten? ibid. Ich wot, ich wär dot Falk. I wodd, de wärsch im Himmel! Ri. Ha. Was will i hält? was will ich machen? ibid. |
| | |