Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB Tapps (Bd. 2, Sp. 100)   RhWB tappsen (Bd. 8, Sp. 1068) 
   Tapps m., Tappse f., Tappsen m.:
1. 'Fußspur des Rindes', der Tapps (tabs) [ZW-Stamb Battw Marthh PS-Th'frösch Petbch Harsbg], die Tapps [ PS-H'einöd Donsied L'mühl], der Tappse (tabsə) [ PS-Merzalb LU-Ruchh], der Dapps (dabs) [ PS-Rodalb]; vgl. K. 80. Angaben nur für Pl.: Tappse [verbr. Nord-PS NW-Speybn], Dappse [ PS-Leim LA-Essing]; vgl. PfWB Tappch 2, PfWB Tappe 1, PfWB Tappsche 2, PfWB Tappser 1 a. —
2.
a. 'leichter Schlag, Klapps'. Er hat in der Schul e Dapps kriet [ ZW-Battw]; vgl. PfWB Tape 2 d. —
b. Er hat e guder D. gemacht 'ist beim Fallen hart aufgeschlagen' [ebd.]. — Südhess. I 1372/73 Tappes; Bad. I 423.

 

 tappsen dabsə Bernk-Graach, Zell, Neuw-Leutesd; ta- Wend, Saarbr, Ottw, Merz, Bitb, Bernk, Gummersb-Schwarzenbergisch schw.: schwerfällig, plump, laut auftretend gehen; do erömt. — Abl.: die Tappserei, dat Getapps, der Tappser, tappsig (dabs- auch in Simm-Stdt).