Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB täppeln (Bd. 2, Sp. 96)   PfWB mit-täppeln (Bd. 4, Sp. 1370) 
   täppeln schw.:
1. 'mit kleinen, unsicheren Schritten gehen', täppele (tębələ) [verbr. WPf], (dębələ) [verbr. VPf]; vgl. PfWB täpeln 2, PfWB Täppeler. Zs. PfWB her-, PfWB herein-, PfWB herum-, PfWB hin-, PfWB mit-, nach-, PfWB ver-, PfWB vortäppeln. Syn. s. PfWB gehen. 's klään Kind täppelt un täppelt, un do leit's aach schun [ PS-Schmalbg]. Er däppelt wie e aldi Fraa [ LU-Opp]. Die alt Frää däppelt immer noch in die Kerich 'Kirche' [ BZ-Dernb]. De Petter es varnher getäbbelt un plotzt sein AB-Reiter fescht [Kühn Schnitze II 15]. —
2. 'unruhig auf der Stelle treten'. Die Kuh täppelt beim Melke [ KL-Stelzbg]. —
3. 'auf den Zehen gehen'. a. 1787: täppeln [Journ. 4. Jg., 7.-12. St., S. 216]. — Zu PfWB tappen. — Südhess. I 1369; RhWB Rhein. VIII 1066; LothWB Lothr. 86; ElsWB Els. II 700; Bad. I 422.

 

   mit-täppeln schw.: 'in kleinen Schritten mitgehen', mitdäppele [ LU-Alsh]. —