brunkenschw.: 's brunkt 'Es neigt zum Regen' [verbr. westl. WPf]. RhWBRhein. I 1049.
PfWBLothWBRhWBBrunkel[Prùkl Hf.Ingw.] m. Morast, Sumpf, schlüpfrige Stelle im Feld. ‘Sin Fuehr isch en ä Bronkel gerothä’ St. — nach DWBDWB. 2, 431 in der Wetterau und Oberhessen üblich.