Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB ab-schmatzen (Bd. 1, Sp. 84)   LothWB lecken (Bd. 1, Sp. 331b)   ElsWB lëckeⁿ (Bd. 1, Sp. 581b) 
  ab-schmatzen schw.: 'heftig und geräuschvoll abküssen', abschmatze [verbr.]. RhWB Rhein. VII 1444.

 

  lecken I[lèkəⁿ allg.] tr. v. wie hd. lecken: de Katz hat de Schissel geleckt.

[Bd. 1, S. 332a]
— Rda.: Wê sech net sât escht, dê leckt sech och net sât wer sich nicht satt ißt, der leckt sich auch nicht satt Si. Rdaa. um derbe Abweisungen kund zu geben: leck mich! (zu ergänzen im Arsch). Du kannscht mich l., wo ich kä Fedre od. kä Nas han. Ri.

 

  lëckeⁿ [lakə Sier. Steinbr. Su. Mittl. Heidolsh.; lækə Str.; lakə M. K. Z. W. nur in einer Rda.] 1. lecken, wie hochd. Het di Kueʰ schoⁿ (Viehsalz) ze l. bekummeⁿ? Mittl. Beliebt sind eine Reihe von Rda. obscöner Natur, um eine derbe Abweisung kundzugeben (sonst stets schlëckeⁿ M.): [Lak meχ àm Ôr! Ty khàn meχ àm Ôr l.!] worauf der Aufgeforderte oft erwidert: [Eχ lak khèn Hùnt (oder khèn Søy) àm Ôr! Z.]; ähnlich: Du kanns mich hindeⁿ, am Ärml, am Elleⁿböjeⁿ l.! euphem. für A. Hf. Rapp. JB. VII 168, im Herbst l. Dunzenh. Ingenh., ze Wësthalteⁿ Ruf., wo-n-iʰ hübsch bin Steinb., wo-n-iʰ keⁱⁿ Nase ha Roppenzw. s. auch schlëckeⁿ. Zss. Lëckschüssele, –tasche. 2. schmeicheln: Er lëckt hindeⁿ un vorneⁿ Heidolsh. Schweiz. 3, 1246.