Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 LothWB Schalott (Bd. 1, Sp. 433a)   RhWB Schalotte (Bd. 7, Sp. 886)   ElsWB Schlutt(e) (Bd. 2, Sp. 476b) 
  PfWB  RhWB Schalott [álòt fast allg.; àlèt Fa. Pü. Rü.; àlat Oberd. Ri. Ha.; alèt Si. — Pl. álòtə, àlàdə, àlètən] f. Art kleiner Zwiebel (cepa ascalonia): An de Salat muss m'r a Schalotte mache. — lux. 373 u.  ElsWB els. 2, 407 ebenso; frz. échalotte.

 

  PfWB  PfWB  ElsWB  LothWB Schalotte alǫt , Pl. -tə(n), –də(n) Allg. [ərl- Erk-Empt; əl- Heinsb; arl- Klev-Calcar; lǫt Kreuzn-Kirn] f. (vielfach Sg. t.): 1. Schalottenzwiebel, frz. échalote, allium ascalonicum [alǫdən u. lǫudən Zwiebellaub; Sch. schneit mer on de Schlot Koch-Laub]. — 2. übertr. a. verächtl. al Schalott altes, dickes Weib; alte Kuh Sieg-Fussh. — b. scherzh. altχə n.: Gefängnis Schleid-Reetz.

 

  PfWB  PfWB  RhWB Schlutt(e) [ʿSlùtə Olti. Fisl. Roppenzw. Henfli.; ʿSlòtə Steinbr.; ʿSlytə Lutterb.; ʿSlûtə Wittenh.; ʿSlùt Ensish. Logelnh. Co.] f. 1. Loch, Einsattelung Co. 2. Scharte in Schneidewerkzeugen Logelnh. Vgl. Schluck(e). 3. schlechtes, nachlässiges Frauenzimmer S. bis Ensish. Mit dër Fraü will iʰ nit z schaffeⁿ haⁿ, denn s is e S. Wittenh. 4. Judenkirsche,

[Bd. 2, Sp. 477a]
Physalis alkekengi Kirschl. 1, 534. Wittenh. Basel 257.