Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 LothWB Saft (Bd. 1, Sp. 425b)   RhWB Saft II (Bd. 7, Sp. 686)   BMZ SAF (Bd. 3, Sp. 13a) 
  ElsWB  PfWB  RhWB Saft [ʒàft fast allg.; ʒáft D. Si.] f. u. n. Saft: kä S. a keng Krâft. Si. rot S. = Blut: i schla d'r ens ins G'fräss, ass d'rot S. noh kummt Ri.

 

  NRhWB  PfWB  ElsWB  LothWB Saft II das Wort ist allg., u. zwar Rhfrk saft m. [u. vielfach f.; Saarl, in Kreuzn auch n.] Mosfrk zaft [-ā- Merz, Saarbg, Trier (Stdt -a-) bis Bernk (Mos), Bitb, (Prüm --), Koch, Kobl, SMay, SPrüm] m. [f. vielfach Saarl, Merz, Trier, Wittl, Kobl; vielfach n. Saarl, Merz, Saarbg, Trier, Wittl, Bernk, SMay, Bitb, Prüm, Daun, Neuw, Siegld, Koch-Kaisersesch], Rip zaf [uSieg, LRip auch zauf, –vf, zāf; Montan. (unzuverlässig) gibt

[Bd. 7, Sp. 687]
für die uWupp 1870 zāx ‘Apfelsaft’ an] m. [n. vielfach Aden, Ahrw, Schleid, Malm, Eusk, MüEif, Sieg u. Bo hie u. da; f. Aach-Stdt 1836], OAltk, Siegld, Gummb, Homburgisch zǫft, s- m. [n. Gummb-Homburgisch]; Eup zaft m.; SNfrk zaf, –ā-; bis einschl. Geld (älter zap), Mörs, vielfach noch in Klev, Rees, Dinsl m. (f. älter Geilk, MGladb), [doch zāp m., n. Selfk; s. auch die Formen für S. 2 c]; n. der Ürding-L. im OBerg zāpə f., zāp m. (doch dringt nhd. zaft m., n. ein); im NBerg zāpə u. ts- f. [Elbf neuer auch zaft m.; Mettm-Wermelsk zāp; jünger auch zaf(t) m. in Sol, Mettm, Düss]; Ruhr zāp m., n.; Ruhr zap, wie auch Klev, Geld (u. -ā-), Mörs (zu den -p-Formen vgl. mndl. sap, mhd.  Lexer saf); Sg. t. [Pl. nach dem nhd. selten -ę- nur im -ft-Geb.: 1. wie nhd. a. S. der Gewächse; wann der S. in den Maukatzen (Weiden) es, lött de Rüng (Rinde) los för Flötepipen un Huppen; im August kann me Loh schällen wie em Mai, dann kümmt der Ekensaft wiər təröck; Birkens. tappen Gummb, Allg.; der S. steit (steigt), stockt (stellt sich Trier-Mehring), -stäht, — schläht zereck, — tritt aus u. bildet dann krebsartige Geschwülste infolge des Frostes, von den Reben Mos, Saar; de Bäm stehn schonn all em S. Saarbr-Sulzb. RA.: Zent Giərdröckdag (Gertrud) sprengk de Höppelengk (Frosch) en de Bach on et S. en de Staf (Stab) Schleid-Wollenbg. Wen de Wanter (im Winter) wöllt Möllig streiche (melken), de loss de S. nit op dem Halm entweichen mähe, wenn das Futter nicht schon holzig ist Bitb-Betting. Dem steit ach (auch) de S. von einem, der durch irgendeine Veranlassung in Aufregung gerät u. ausfällig wird; von einem Schwerkranken, bei dem sichtlich die Genesung eingesetzt hat Simm. Der setz em S. er hat Geld Schleid-Hellenth. Wenn et S. steit, göt ener faul an (in) de Knochen spürt man die Müdigkeit Trier. — In Bastlösesprüchen: S., S., seire, de Jure wulle reire, falle se in de Grawe, fresse se de Atzele on de Rawe usf. oder Hupp, H., Weire, S. S. zeire, mei Messer well net schneire usf. oder S., S. seire, Holler in de Weire Rhfrk, auch Trier-Detzem, Koch-Poltersd. S., S., Sitten (Seiden), (Sittchen, Wittchen), de Schlangen en de Witten (Weiden) (Bittchen), de Moken (Kröten) en de Bach, dät mein Hippche ganz auskracht! Merz, Saargeb. S., S., Side, Fläsch en (in) de Bide, Fösch an de Bächen; dau solls net krächen; siewen, s. Wochen (Schuh) langk as deinen Ausgangk! Trier-Ld. Sap, Saft, Sippchen, Schlangen en de Wippchen, Mouken en der Bach, mein Peif hät gout S.! Saarbg-Faha. Sap, Sap, Sudel, Moken an (in) der Pudel, Fräschen an der Bach; Pittche, P. hoste dein Peif bal ausgeracht? Trier-Olewig. S., S., Sille (Sinen), Schlänger en de Rille, Schl. en de Bach, dat de gore Nossbampeif auskracht Koch (mit Var.), Bernk. S., S., Sill, Kor en de Mill, Stän en de Bach, dat dat Weidepeifchen auskracht! Neuw-Dierd. Huppe, H., Sape, ek well mi e Pippchen maken, wor mi nich geroəe (geraten), schmet ich et in den Trǫən (Wagenspur)

[Bd. 7, Sp. 688]
usf. OBerg. Düppken, D. Zape, mine Moder sot (sass) op em Dake, fel (fiel) heraf, f. ongen in et Water! Barm. Sap, S., Flötsche, wenn dou nit sap wes sin, schmit ek sche in de Ruhr, ut de R. in de Rhin, mott et Fl. sap sin Ruhr. — b. S. der Baumfrüchte, Beeren, Knollenfrüchte, wie Kirschen-, Hompele- (Himbeeren-) udgl.; en de Äppele es kene S.; S. koche, — mache; engekouchde S. Rip, Allg.; de Drauwe gihn an (in) de S. Trier-Metzd. Saft, S., Seire, mer kummen aus der Weire, mer k. aus dem Birkenwald on hon de Wolbere all gezallt (gezählt) singen die Kinder beim Waldbeerpflücken Altk-Weitef. — c. von Fleisch, Gerichten; et es ken S. em Flesch, — en der Zupp, meist et es ken S. on ken Kraft dren, auch vom Menschen he hät ke S. on k. Kr. ist kraftlos Verbr. im Saft-Geb. Et Bruət os de Kr., de Botter der S. Schleid-Hellenth. — d. ausfliessender Speichel; der S. kennt äm (einem) an (in) de Mond Bitb, Allg.; der rude S. Blut; eich schlohn dich, dat der de r. S. ze Maul on Nas erauskömmt Trier, Allg. Er is im S. in Aufregung, Zorn Goar-Weiler. — 2. übertr. a. zap m. Seifenlauge Klev-Warbeyen. — b. zāpə f. schmutzige Flüssigkeit, klebriger Schmutz Lennep, Barm. — c. nach Wk. V 5 sap (mit stimmlosem s) n. Lakritze Rees, Klev-Calcar Hassum Wissel, Geld-Kervenh Straelen, Mörs-Rheinbg; ts:f m. Kemp-Dornbusch Dülken Hagenbr Rennekoven Süchteln.

 

 Lexer FindeB SAF stn. saft. ahd. saf Graff 6,169. saft: geschaft Lohengr. 77. vgl. Bartsch zu Albr. 1,1002. md. ged. 35,1221. Suchenw. 30,62. succus, sub cortice humor sumerl. 45,18. 10,53.
1. saft der pflanzen. âne wurzen unde âne saf Diemer 87,1. di einleve ( garben ) durre wâren, saffes si ne phlâgen das. 80,7. ein ieglich würze verwet nâch dem saffe ir bluomen bluot MS. 2,177. a. swaʒ ein frouwe tugende hât, diu muoʒ ûʒ ir herzen grunde gân, sam daʒ saf ûʒ würzen gât das. 43. b. frauend. 572,9. der bluomen saffes brehender smac Frl. FL. 12,22. an vruchtigeme doume hete der boum grûse unde saf Pass. K. 350,21. 692,12. ich soll es ( das schiff ) nit mit eichen rinden gärben, sunder mit linden saft ouch schmieren narrensch. 104,54. anogloxena atheches saf sumerl. 21,29.
2. andere flüssigkeiten.
a. blut. sîner kinder rôteʒ saf Engelh. 5545. vgl. troj. s. 199. c. 210. d. 234. d. dô ich den wolf alsô traf und im engienc sîn besteʒ saf Stricker 4,268 u. anm.
b. thränen. herzen jâmer ougen saf gap maneger werden frouwen Parz. 319,17. der ougen saft Lohengr. 77. daʒ lûter und daʒ klâre saf (: traf) gienc ûʒ ir liehten ougen tor troj. s. 82. b.
3. bildlich. daʒ dich der sünden saf noch diu fiuhte nie getraf wîplîcher brœdekeite g. sm. 627. vgl. spec. eccles. 107. der aller tugende ist ein stam und gab in gûtes willen saf Pass. K. 578,77. ûʒ ir wuohs ein bluome gar âne aller manne saf vateruns. 678.