Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 LothWB leidich (Bd. 1, Sp. 334a)   BMZ leidec (Bd. 1, Sp. 982a) 
  leidich [laidiχ Lix. Ri. Hom. Rom. u. s.; lǽdeχ, lædleχ D. Si.] adj. überdrüssig, unwillig, zuwider: do soll m'r nit l. werre! Ich bin gons l. driwer Lix. ’S isch e leidiger Kerl Ri. ElsWB els. 1, 561 leidig; lux. 262 lêdech; baier. 1, 1438 laidig; mhd.  Lexer leidec. s. a. geleidich.

 

 Lexer NLexer FindeB leidec ( ahd. leidag Graff 2,175 ) adj.
1. in leiden versetzt, betrübt. vgl. leide. nu gesâhet ir nie muoter barn sô rehte leidigen als in Trist. 2321. leidec unde unvrô Barl. 182,20. 212, 37. 289,40. er wart vil zornbære und ûʒer mâʒen leidec Engelh. 3547. wir haben dich gesuochet mit leidigem herzen Griesh. pred. 2,9. vgl. Pass. 33,59. mit genit. mir ist leider lützel ieman bî, der mînes leides leidec sî Trist. 15501.
2. der leit ist und leit thut. der leidige tievel Diemer 52, 18. der leidege Hagene Nib. 1200, 4. den leidigen brief ( den vertrag mit dem teufel ) Theophil. 126.