Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 LothWB Hupp (Bd. 1, Sp. 253b)   PfWB Hippe (Bd. 3, Sp. 1080) 
  Hupp [hup Fo. Sbg. u. s.] f. 1. Röhrchen aus dem Stengel des Löwenzahns, das beim Hineinblasen einen dumpfen Ton von sich gibt. 2. Hirtenpfeife aus Syringenrinde oder dem Bast des Fliederstrauches. H. ist Nachahmung des Tones des Wiedehopfs, der mundartl. Hup, Huep heißt.  ElsWB els. 1, 362 u. baier. 1, 1141 Huppe. s. a. From. 5, 169.

 

  Hippe1 f.: 'Zimtwaffel', Hieb (hīb) [Heeger Südostpf. 14]. — Mhd. hipe 'Waffel'. Vokaldehnung wie in PfWB Blatt, PfWB Elle. — Bad. II 726 Hippe II 2, 797 Hüppe I; ElsWB Els. I 360 Hippe 2.