Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 LothWB frind (Bd. 1, Sp. 174b)   PfWB freund (Bd. 2, Sp. 1594)   PfWB An-verwandter (Bd. 1, Sp. 294) 
  frind [frínt fast allg.; fret Bo. D. Si.] adj. 1. freund, befreundet: er isch gut f. mit em Fo. Sie sin gut frinn bitenäner Falk. 2. verwandt: mer sin noch f. mitenaner. —  ElsWB els. 1, 181 fründ verwandt.

 

   freund Adj.:
1. = PfWB verwandt, freind (fraind) [KU-Schmittw/O WD-Niedkch ZW-L'wied KB-Kriegsf FR-Bockh NW-Geinsh BZ-Dierb Dernb GH-Schwegh Kand PfId. 47 Don-Tscherwk Schowe Torscha Lenauh verbr. Gal], freund (froind) [ NW-Kallstdt Haßl SP-Harths Spey]; vgl. PfWB Freund 2, PfWB Freundschaft 2. Er es f. mit meer [ KB-Kriegsf]. Meer sin noh (nahe) f. [ FR-Bockh NW-Geinsh]. —
2. 'gut bekannt, befreundet'. Ich bin met aller Welt f. [ LU-Limbghf]. — RhWB Rhein. II 797; LothWB Lothr. 174; ElsWB Els. I 181.

 

  An-verwandter m.: meist Pl., Aanverwandte [verbr.], nach dem Schd.