Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 LothWB ver-brijeⁿ (Bd. 1, Sp. 139a)   PfWB ver-brühen (Bd. 2, Sp. 1137) 
  ver-brijeⁿ [-brîjə Ri. Hom. Ha.; –bréiən Bo. D. Si.] tr. v. verbrühen, zu lange brühen: er hat de Hänn verbriet. —  ElsWB els. 2, 185 verbrüeje.

 

   ver-brühen schw.:
1. einen, sich v., wie schd., ve(r)brih, -brihe, -brije, s. PfWB brühen [allg.]. Gebb owacht, daß de 's Kind (beim Baden) net vebrihscht [ KL-Fischb, allg.]. Er hot sich de Aarm, de Finger verbriht [ LU-Opp, allg.]. RA.: Er hot sich 's Hern vebriht, deshalb beging er die Torheit [ NW-Kallstdt]; vgl. PfWB verbrennen II 2 a. Dem is 's Hern v. 'Er ist verrückt' [ LU-Altr]. —
2. 'verbrüten'.
a. 'beim Brüten faul werden'; vgl. PfWB brühen 2 a; verbrihde Eier [ BZ-Dernb

[Bd. 2, Sp. 1138]
Gleisw Dörrb]. —
b. 'durch zuviel Wärme verweichlichen'; vgl. PfWB verbähen. Der dut sich vebrihe [ LA-Venn]. — Südhess. II 453 verbrühen, 454 verbrüten; RhWB Rhein. I 1039; LothWB Lothr. 139; ElsWB Els. II 185; Bad. II 49.