Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 LothWB Tupel (Bd. 1, Sp. 112b)   Lexer tuppel (Bd. 2, Sp. 1578)   Lexer dübel (Bd. 1, Sp. 473) 
  Tupel [tùpəl, Pl. tipəl Mtsh. u. s.] m. dummer Mensch, der zu nichts zu brauchen ist, Tölpel. —  ElsWB els. 2, 702 Tupel, Tüppel; baier. 1, 529 Düpel; schwäb. 2, 474 Düppel 4.; vgl. mhd.  Lexer tübel Pflock.

 

 tuppel s. Lexer tübel.

 

 dübel stm.s. Lexer tübel.