Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 LothWB Dubəl (Bd. 1, Sp. 109b)   BMZ TÜBEL (Bd. 4, Sp. 125b) 
  Dubəl [dùbəl Bi. u. s.] m. Tölpel, Dummkopf. —  ElsWB els. 2, 645; baier. 1, 529.

[Bd. 1, S. 110a]
Düpel, Döbel;  DWB Gr. Wtb. 2, 1199, 5 Döbel, Dübel; mhd.  Lexer tübel. Das Demin. dubele Ri. bedeutet ungeschicktes, unbeholfenes Kind.

 

 Lexer TÜBEL stm. döbel; stumpfer hölzerner pflock, womit die bodenstücke des fasses fest verbunden werden. Gr. 3,471. Schmeller 1,387. vgl. gatubili incastratura, tubilâri tignarius Graff 5, 352. alsô twinget vaʒ der tübel, daʒ eʒ niht rinne zaller zît Vrid. 79,17 und anm. Gr. über Vrid. s. 66. lüge ist sünden und schanden tübel Renner 957. vorhte und schame sint êren tübel das. 16607.