Plätz[plèts, Pl. plètser, Demin. plètsχe, plètsχin fast allg.; blàts u. blèts Ri.] 1.m. u. n. Platz, Raum: es isch kä’ P. meh uf der Bank Fo. Rätsel: Was micht ma, (was macht man) we’ ma ufsteht? ’ne Plätz leer Ersd. Das isch nit an sin P. das paßt nicht Ri. — 2.f. Amt, Dienststellung: er hat e gute P. krit. — lux. 338 u. ElsWBels. 2, 174 Plätz. — Zs.