Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 LothWB Äsche (Bd. 1, Sp. 14b)   Lexer asche (Bd. 1, Sp. 100) 
  Äsche [æə Sgd. Lix.; æən Falk.; æ, Pl. –ən Ri. Bo. Si. Wb.] f. Asche: dem gehêrt ungepranti Ä. ufgeleït Wb. — Er behalt kän Ä. hinerm Fîr er verschwendet alles u. behält nichts für seine alten Tage. Fo. — schwäb. 337 Aesch;  ElsWB els. 1, 80 Äsche. Schon mhd.  Lexer esche neben  Lexer asche. — Zss.

 

 NLexer FindeB asche esche swfm. (BMZ ib. )asche ( auch st. mit esche Gr.w. 4,125 ); asche allg. ( vgl. noch: in der aschen baden Renn. 17243. als ein asche bleich Flore 2186. gevâr nâch der aschen Gfr. 2797. ich bin ein man der alt ist u. wirde schiere asche unde mist Kol. 173,608. asche des tôdes tod Pass. K. 579, 22. do sât der tiuvel aschen drein Ring 35 a , 3 ; bei Mgb. fast immer m. s. Pfeiff. s. 566 ), seltener esche Gen. Mart. (118,74. 96) Wack. pr. 56,58. 61. Troj. 38621. 38635. 38709 u. öfter. — über etymol. vgl. Dwb. 1,578 f.