beideNum.: wie schd., bd u. bēd [SOPf (G. Heegers Nachlaß)], beed [Lambert Penns 24], beede [lothr. SWPf (Nachlaß Ph. Keiper)]; vgl. PfWBallebeide. a. 1305: Des hat er sich ervaren von beden siten kuntschaft [Ottbg Urkb. 264]. a. 1512?: (wenn) sie aber bede wont (verwundet) werent [PfWeist. I 468 (KU-Eßw)]. a. 1602: beedes [aus alten Akten in LU-Assh]. — RhWBRhein. I 580/81; Bad. I 138.