Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 Lexer ranft (Bd. 2, Sp. 341)   ElsWB Ranft (Bd. 2, Sp. 266b) 
 NLexer FindeB ranft ramft stm. (BMZ II. 553a)einfassung, rand. herter ranft des schildes j.Tit. 1992. die schilde an den renften muosten brechen Krone 15490 ; brotrinde, crusta (ranft, ränft) Dfg. 160 a , n. gl. 121 b . Greg. (2720). brôtes ranft Renn. 21434. heberîn ranft ib. 9777. Rennewart aʒ niht sanft die sniten mit dem ranft Ulr. Wh. 222 b ( Pf. üb. 46,394 ). ramft Helbl. 1,971. — zu rimphen, urspr. wol »das aussen herum zusammengezogene« Weig. 2,456.

 

  PfWB  LothWB  RhWB Ranft, Ramft, Rämft(e) [Ràìft m. Olti. Fisl. Liebsd. Roppenzw.; Raift m. Steinbr.; Raiftə f. Hi.; Rf f. M.; Râpf Sulzern; Rampfətə f. Eschenzw.; Rampftə f. Hüss. Ensish. Hlkr. Logelnh. Co. Horbg. Mittl. Ingersh.; Rampft f. Ruf. Su. Osenb. Bebelnh. Barr; Ramft f. Dü.; Ràmf m. Felleri.; Ràmft m. Dü. Bebelnh.; Rànft m. Bf. Str. Lobs.; Rỳf(t) m. Geisp.; Rànəft, Ràmft m. Hf.; Rànəft m. Dunzenh. Ingenh.; Pl. Raift S.; Rąįf M.; Raif Sulzern; Rampftə, Ramftə; Ramft, Ranft, Ranəft;

[Bd. 2, Sp. 267a]
Demin. Rænftl Lützelstn.; Ranəftl Z.; Rąįflə M.; Rampftl Bebelnh.] m. 1. Brotkruste, Kuchenkruste S. O. bis Dü. (die f. Formen mit dem hellen [a]). Iʰ chaⁿⁿ dr Raift nimmeʳ bisseⁿ Liebsd.; e herteʳ R. Roppenzw. Gi mⁱr Brot, aber vil Rämpfete! Eschenzw. Gi mⁱr di Rämfte! Mittl. 2. der erste Abschnitt od. der letzte Rest eines Laibes: Gi mir das Rämpftl! Bebelnh. Syn. Krüstl Str. 3. Rand eines Gefässes, Tisches u. dergl. Dü. Bebelnh. U.; Stülpe am Hut U. ‘Labrum poculi die ranfft an einem trinckgeschirr’ Gol. 344. Demin. Ränftl oberer Rand am Strumpfe Lützelstn. 4. blaue Lippen eines Kranken Bf.; schmutziger Lippenrand eines Kindes nach dem Essen: Er het e Rämpft um's Mul Su. 5. Pl. [Rąįf M.] steile, zerklüftete Felswände in den Hochvogesen: [s e əs ə Khyù e ti R. kheit M.] — Basel 234. Schwäb. 424. Bayer. 2, 119. Hess. 315.