Tropf [Tròpf Banzenh. Co. Katzent. Mittl. Dü. Bf. Str. K. Z.; Tròp W.; Pl. Trèpf; Demin. Trèpflə Dü.] m. 1. armer, bemitleidenswerter Mensch. Das is e arms Tröpfle, s het keⁱⁿ Eltreⁿ meʰʳ, un die Lüt, wo s bi-n-iʰneⁿ is, luejeⁿ nit um s ʰerum Dü. Kinderlied: Du armer T., wi durs du mich, wi zittreⁿ dini Schënkl! Illk. 2. nichtswürdiger Kerl. Du bis en elënger T., dass d s weis! Brum. Das is e liedriger T.! Mittl. ‘Das ist e lichtsinniger Trop’ Dehli. JB. XI 49. 3. † Schlagfluss, Lähmung Geiler P. III 93. ‘Apoplexia der Schlag, der Tropf’ Gol. 318. — Basel 85. | | Truppeⁿ [Trùpə Dü. K. Z. Hag.; Demin. Trìpələ, Trepələ Lutterb. Wittenh. Hüss. Katzent. Dü. U., Trìpərlə Bf.] m. Trupp, Haufen. Iʰ ha nit könneⁿ drzue kummeⁿ, s is e ganzeʳ T. Lüt drvor gstandeⁿ Dü. Iʰ ha n-e Trüppele Ërdbeereⁿ gfundeⁿ Hüss. Lue dört, an zëˡˡm Nästl hënkt noch e ganzˢ Trüppele Nusseⁿ! Ingenh. E Trüpperle Lüt, Nusseⁿ, Kirscheⁿ Bf. |
| | |