türmleⁿ [tîrmlə S.; tìrmlə u. termlə O. U. W.] taumeln. Er het iʰm eini an d Oʰreⁿ gschlauweⁿ, dass er an d Wand getürmlt is NHof. Er türmlt vor Vollheit er ist betrunken Katzent. Er is getürmlt wie-n-e oʰⁿmächtigi Gans Co. Er türmlt von eiⁿm Strosseⁿgraweⁿ zum andereⁿ Betschd. ‘Vnd nimpt mich wunder, dass jr nicht Dürmelt weil jr hie steht’ Fisch. Garg. 10. ‘vnder dem rauchenden niessen, blasen vnnd türmlen dess gifftigen Tabacks’ Mosch. I 647. [Bd. 2, Sp. 715b]
‘halb dürmlend’ ebd. II 229. Klein. — Bayer. 622. Pfalz. | | dorme(l)n drmələ Simm-Horn; dǫrmə Zell-Sohren; dǫrmələ Elbf (u. --), Remschd; -o- Wermelsk, Sol (u. -ø-, –y-), Duisb; -ōm- Kemp schw.: schlummern, halb schlafen, im ersten Schlaf, Halbschlummer liegen. S. auch dürmeln. |
| | |