türmleⁿ [tîrmlə S.; tìrmlə u. termlə O. U. W.] taumeln. Er het iʰm eini an d Oʰreⁿ gschlauweⁿ, dass er an d Wand getürmlt is NHof. Er türmlt vor Vollheit er ist betrunken Katzent. Er is getürmlt wie-n-e oʰⁿmächtigi Gans Co. Er türmlt von eiⁿm Strosseⁿgraweⁿ zum andereⁿ Betschd. ‘Vnd nimpt mich wunder, dass jr nicht Dürmelt weil jr hie steht’ Fisch. Garg. 10. ‘vnder dem rauchenden niessen, blasen vnnd türmlen dess gifftigen Tabacks’ Mosch. I 647. [Bd. 2, Sp. 715b]
‘halb dürmlend’ ebd. II 229. Klein. — Bayer. 622. Pfalz. | | dirmələⁿ [dirmələ Fo. Pü. Grt. Ri. u. s.; dèrməln Av.; tírməln Bo. D. Si.] intr. v. taumeln, schwanken: er isch so voll, dass er dirmelt Fo. De dirmelscht do erum u’ wêscht nit, was de schaffe sollscht Pü. — ElsWB els. 2, 715 türmle; baier. 1, 621 u. mhd. Lexer türmeln; DWB Gr. Wtb. 2, 1733 dürmeln. s. a. tirmen. |
| | |