Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 ElsWB rutscheⁿ (Bd. 2, Sp. 309b)   LothWB ritscheⁿ (Bd. 1, Sp. 416a) 
  PfWB  LothWB  RhWB rutscheⁿ [rùtə Hirzfn. Su. Ruf. Co. Dü. Str.] rutschen, gleiten, ausgleiten. Dëʳ Fisch is z glatt, ër rutscht mⁱr us dr Hand Ruf. s rutscht äfangeⁿ, sagt man, wenn das Geld allmählich abnimmt Su. Rutsch nit eso uf m Bodeⁿ ʰerum, du kleini Krott Co. Tanzweise, als Schottisch, sog. ditscher Polka, gesungen: Rutsch hiⁿ, rutsch hër, Rutsch zue dr Magd in's Fëderbett; Rutsch hiⁿ, rutsch hër, Rutsch zue dr Magd in's Bett; Bin hiⁿ gerutscht, bin hër gerutscht, Bin zue dr Magd in's Bett gerutscht; Rutsch hiⁿ usw. Dü. Uf deⁿ Knejⁿ r.

[Bd. 2, Sp. 310a]
namentl. von kleinen Kindern Str.; in e Visit r. ausgehn, um einen Besuch zu machen ebd. s. auch rütscheⁿ u. Zss. — Basel 244. Bayer. 2, 191.

 

  ElsWB  PfWB  RhWB ritscheⁿ [rìtə fast allg.; rìdə Ri. Hom. Rom.; retən D. Si. — Ptc. gəritt, gərett] intr. v. 1. rutschen, ausrutschen, ausgleiten: er isch geritscht un dehin geschla Fo. Er ritscht uf dem Bode erum. Dehäm erum r. zu Hause hocken Ri. 2. Klatsch treiben: de ganze Da hat se geritscht Vbg. s. a. rätscheⁿ.