Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 ElsWB Bruet (Bd. 2, Sp. 206a)   PfWB Brut (Bd. 1, Sp. 1302) 
  Bruet [Prỳat Logelnh.; Prỳèt Z.; Prŷt Str.; Prût Betschd.] f., im eigentl. Sinne m. im Z. Brut. Dis is e B. Menscheⁿ! sehr viele Menschen Ingenh. ‘in der Bruht Brütezeit’ L. Baldner 51. — Bayer. 374.

 

   Brut f.:
1. 'Nachkommenschaft bei Bienen', Imkersprache, Brut (brūd) [verbr.]. Zs. PfWB Brutimmen-, PfWB Buckel-, PfWB Drohnen-, PfWB Faul-, Königin-, PfWB Weiselbrut. —
2. übertr. 'Verwandtschaft', verächtl.; die ganz B. [ KB-Kriegsf, KU-Bosb LU-Friesh Don-Lovrin Karawukowa]. Zs. PfWB Saubrut. Syn. s. PfWB Gesindel. — Südhess. I 1183; RhWB Rhein. I 1058; LothWB Lothr. 69; ElsWB Els. II 206; Bad. I 351.