Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 ElsWB Leʰnung (Bd. 1, Sp. 580b)   LothWB Lehn (Bd. 1, Sp. 333a) 
  PfWB  RhWB Leʰnung, Leʰniⁿg [Lênù Dunzenh. Z. Betschd. Lohr; Lǽnù Pfulgriesh.; Lénik Roppenzw.; Lênik Dü.] f. 1. Ausleihen. Das Gëld is uf dr L. ausgeliehen Roppenzw. ‘De müesch ewe wisse, ass mir dr Kontrakt vo minre Lehnung, wo-n-ich scho zahlt g'ha ha, verlore gange-n-isch’ Lustig II 566. 2. notarielle Verpachtung: Hüt is eⁱⁿ Ackerl. uf em Gmeinhus Dü. ‘Und ist dise lehenunge beschehen umb einen jerlichen zinss’ Str. 1451 Brucker 203. 3. (schriftlicher) Pachtvertrag Dü. K. Z. Betschd. Lohr: Mⁱr han e schriftligi L. gmacht Dü. Hes keⁱn L.? Dunzenh. 4. die Dauer eines solchen Vertrags: Iʰ ha mini Äcker für nün Joʰr vrleʰnt, dis Joʰr is d L. us.

 

  Lehn I[lèn Bi. Lix. Ri. Hom. Rom. Ha.] f. 1. das Ausleihen od. Ausgeliehensein: de Sens (Sense) isch schun uf der L. Lix. Eïn d'r L. seïn Bi. 2. Miete, Verpachtung: mer han e schriftlich L. gemacht. —  ElsWB els. 1, 580 Lehnung, Lehning. — Zss.