Honig [Hûnik Roppenzw. Liebsd. Banzenh.; Hùnik Su. Geberschw.; Hyùnik M.; Honi Bf. Str. (JB. VIII 199) K. Z.; Hùni [Bd. 1, Sp. 345a]
Betschd.; Hùniχ Lützelstn.; Hùeník Urbis] m. Honig: d Alteⁿ han gsagt, d Immeⁿ welleⁿ han, dass mr H. verschënkt. Ironisch: do schmeckt meⁿ H. da riecht es nach Kot. ‘Wer hunig findt und wafen (= waben) scharf, der ess nit me dan er bedarf’ Brant Narr. 106, 21—22. ‘die mucken fliegen dem hnig noch, die wolff den keiben’ Geiler Narr. 85. ‘Mit honig streichen gifft und gall’ heucheln Murner Schelmz. 63. Spw. ‘Mit em e Löffel voll Honig fangt me mehr Mugge, ass mitt eme Fässle voll Essig’ Mü. Mat. 5, 51. ‘Us Wermet gitt's ken Hunni’ Pfm. V 6. — Schweiz. 2, 1367. Bayer. 1, 1119. | | Blüten-honig m.: nach dem Schd., Bliedehonich (blīdəhōniχ) [ KU-Adb], Blieðehunnich (blīðəhuniχ) [ RO-Bistschd], Blierehunig (blīrəhuniχ) [ RO-Rehborn KL-Matzb]. Südhess. I 967. — |
| | |