Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 ElsWB Gast (Bd. 1, Sp. 240a)   LothWB Gascht (Bd. 1, Sp. 183b)   NRhWB Ungast (Bd. 9, Sp. 1238) 
  Gast [Kàt allg.; Pl. Kèt] m. 1. Gast: z G. geʰⁿ, seⁱⁿ Hlkr. ‘Güättaag; kha n i als gasht doo sïï? är saan as i n ä främdär bïï’ Landsman Lied. 120. Spw. D unerwarteⁿ Gäst sin d wërtsteⁿ Hf. 2. roher, ungeschliffener Mensch: e wüster G. Dehli. Du bis eⁱⁿ G.! ‘Nie genug’ Ulrich. ‘Do kommt der Gascht!’ Lump Stosk. 104. 3. jüd. armer Schlucker. Die umherziehenden polnischen Juden werden von den Christen Gastjudeⁿ genannt, die Juden nennen sie armi Lait Ingw. Schweiz. 2, 483. Bayer. 1, 952. Hess. 118.

 

  Gascht I[gàt fast allg.; gát D. Si. — Pl. gèt] m. Gast: du wuschter G.! du wüster Mensch? — lux. 126 Gâscht.

 

 Un- gast: uŋgašt unfreundlicher Mensch Wend-Dörrenb.

[Bd. 9, Sp. 1239]

[Bd. 9, Sp. 1241]