Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 ElsWB Gockel (Bd. 1, Sp. 206a)   LothWB Gogel (Bd. 1, Sp. 210a)   ElsWB Gockel (Bd. 1, Sp. 206a) 
  Gockel, Guckel, Gückel [Kùkl Liebsd. Steinbr. Hi. Roppenzw. Sier. Strüth Obburnhaupt Banzenh. Heidw.; Kokl Olti. Dessenh. Co. NBreis. Horbg. Bisch. Str.; Kykl Hegenh. Ensish. Pfast.; Kikl Mü. Obhergh. Dessenh.] Pl. Gückl, Göckl. Demin. Gückele [Kikələ Liebsd.]; Göckele [Kèkələ Geberschw.]; Gockele [Kokələ Co.] m. 1. Hahn. Dr wälsch G. Truthahn Hi. Rda. Dr rot G. ufs Dach setzeⁿ das Haus anzünden Olti. ‘Han oder Gugel Gallus Gallinaceus’ Dasyp. Dr Guckl hockt im Kasteⁿ, d armeⁿ Lüt müessen fasteⁿ aus einem Pfingstlied S. s. auch Zss. Gucklhaʰn. 2. steifer, runder Filzhut. 3. grosse steinerne Spielkugel Dessenh. 4. weisse Spitze von Geschwüren Horbg. 5. Pferdename Bisch. vgl. Gogo. — Schweiz. 2, 192. Bayer. 1, 885. Hess. 126.

 

  Gogel I[gògəl, Demin. gògələ Pfb.] m. ( scherzh.) Nase. Gehört zu Gockel Hahn. —  ElsWB els. 1, 206; baier. 1, 885; hess. 126.

[Bd. 1, S. 210b]

 

  Gockel in der Zss.