Wörterbuchnetz
Wörterbuch der deutsch-lothringischen Mundarten 
 
kiwich bis Kladderadatsch (Bd. 1, Sp. 290b)
 
  kiwich [khíwiχ Lix.] adj. u. adv. schlau, eifrig, auf seinen Vorteil bedacht. — vgl.  ElsWB els. 1, 417 u. baier. 1, 1216 kibig;  DWB Gr. Wtb. 5, 657 kibig stark, heftig.
 
 
Kla [klâ fast allg.; klô D. Si.; glauw Ri. Hom. Rom. — Pl. klâən u. klâən, klôən] f. Klage. K. gejen eïnen machen Klage gegen jemanden erheben Falk. Glauwe inleje Klage erheben Ri. Rom. Hom. ’S isch ari(ch) Glauw man beklagt sich sehr ibid. M'r gehn e K. vorbrenge = m'r gehn ne verklâe Lix.lux. 230 Klô.
 
 
Klabber s. Kläpper; klabbern s. kläppereⁿ.
 
 
Klabber-mäulchen [-mailχən D. Si.] f. geschwätziges Mädchen. — lux. 226.
 
 
Klabberesch [klabərə Si.] f. Klatschweib. — lux. 225 Klabber.
 
 
klaben [klábən (glábən, klaibən, glèbən) Rg.] tr. v. befestigen, kleben machen. Rda.: wenn du's nit k. willscht, kannscht de ’s muren (urspr. wenn du's nicht mit Lehm verstreichen willst, kannst du's mauern d. h. eine Steinwand aufführen). Jetzt versteht man darunter: wenn du's nicht glauben willst. .... —  ElsWB els. 1, 488 u. baier. 1, 1322 kleiben; mhd.  Lexer kleiben =  Lexer klîben machen fest machen.
 
 
Klack s. Klock.
 
 
klackeⁿ s. klecken.
 
 
Kläckert [klèkərt — Pl. –ən Vbg.] m. Knallbüchse. — s. kleken knallen, klatschen.
 
 
Kläd [klǽt, Pl. klǽdər fast allg.; kléïd Av. Bo.; glaid, Pl. glaidrə Hom. Ri.] n. Kleid. Rda.: Kläder mache Lit, un Lumpe Lis (Läuse) Fo. ’S K. nemme in einen Orden eintreten Ri. Rom. ’S K. krije eingekleidet werden ibid.
 
 
Kladderadatsch f. Lix. Dorfzeitung, Klatschbase.