Wörterbuchnetz
Wörterbuch der deutsch-lothringischen Mundarten 
 
Pote bis bottel-rot (Bd. 1, Sp. 58b bis 59a)
 
  Pote [pótə Sgd. Lix.; potə Pü.; pòtən Fa.; pòt Bo.; pat Si. — Pl. pòtə, pòtən, patən; Demin. pètχin Bo.] f. Sprößling, Trieb: de Gaise fresse gêr Pote Lix. Rda.: D'Zit bringt Rose, awer z'erscht Pote.

[Bd. 1, S. 59a]

 
  poten-grawich [pòtəngráwiχ Bo.] adj. mit dem Schreibkrampf behaftet. —  ElsWB els. 2, 15 bodekrämmisch; vgl. hess. N. 208 Podekramp u. hd. Pfotenkrampf  DWB Gr. Wtb. 7, 1792. s. Pot I.
 
 
Poter [pótər, Pl. –ən D. Si.; pàdər Ri.] m. Pater, Ordensgeistlicher: e war bei d'Poteren beichten. — lux. 343.
 
 
potern [pótərən D. Si.] intr. v. wie ein Ordensgeistlicher herumpilgern, schlendern. — lux. 343 pôteren.
 
 
Pot-sack [poətZak Bo. Si. u. s. — Pl. –Zèk] m. ( eigentl. Pfotentasche) Westen- od. Rocktasche. s. Pot. I.
 
 
Potsch Büschel, Strauß s. Putsch.
 
 
Pot-chambre [potambrə Fo. Sbg.; potap D. Si.] m. Nachttopf. —  ElsWB els. 2, 124 u. schwäb. 1, 1326 Potschamber; lux. 343 Potschamp; frz. pot de chambre.
 
 
Botsche Maskierter s. Botze.
 
 
Potsch-hafen [pothafen Falk.; –hawən Vbg. — Pl. pothǽfən] f. Nachtgeschirr. Das Wort ist entstanden aus der Verschmelzung von pot de chambre und Nachthafen. s. d. vorige.
 
 
Bottel [botəl, Pl. –n Bo. Si. Hd.] f. Hagebutte.  DWB Gr. Wtb. 2, 580 Butte, Buttel. — Zs. bottel-rot adj. Si. blutrot.