Wörterbuchnetz
Wörterbuch der deutsch-lothringischen Mundarten 
 
trâ’n bis Trant (Bd. 1, Sp. 99a bis 99b)
 
  trâ’n [trân Fo.; drán Falk. Fi. u. s.; dráwə Ri.; drn Bo.; drôn Lix. Sgd.; dróən D. Si. — Flexion: drán, drêt, drêt — gədrá Falk.; trân, trât, trât — gətrá Fo.; drân, drât, drât — gədrá Fi. Schw.; drôn, drét, drét — gədrá Lix. Sgd.; dróən, drét, drét — gədró D. Si. — Imp. Konj. eχ drét D. Si.] 1. tr. v. tragen: du bisch nit wert, ass d'r Erdbodä dich drât Fi. E fuler Hund, der drât sich am erschte Mol dot Schw. Dich soll awer doch de Scheïnder (an)trân Bi. 2. trächtig sein (von Tieren): Des Perd trât Fo. De Kuh drêt od. drêt grosz die Kuh wird bald kalben Lix.

[Bd. 1, S. 99b]
Der Bam, das Stick drat vil bringt viel hervor Ri.
 
 
Trän [trǽn fast allg.; drên Ri.; trén D. Si. — Pl. –ə, –ən] f. Träne: keng T. fâle lôssen keine T. vergießen Si. Tränen an d'Aen kreïen gerührt werden. ’S hat Dräne gen es ist zum Weinen gekommen. Ri.
 
 
drängliereⁿ [drèlírə, Ptc. gədrèlírt Ri. Rom.] tr. v. drängen, nötigen.
 
 
Drank, Trank [dràk Falk. D., Si. u. s.; tràk Busd.; drà Bo. Demin. trèkəl] m. 1. Apfelwein D. Si. Busd. 2. Kühltrank für verhitztes Vieh, ein Gebräu aus Käsekraut u. Gerste. 3. Tränkel Mixtur, Elixir, Arznei.  ElsWB els. 2, 760; schwäb. 2, 316; lux. 68. Zss. Drankâpel m. D. Si. Weinapfel. Drank-bir f. D. Si. Weinbirne. Drank-fâs n. Obstweinfaß.
 
 
Tränk [trèk fast allg.] f. Tränke, Ort zum Viehtränken. — lux. 68 Dränk;  ElsWB els. 2, 760 Tränk 2; mnd. drenke.
 
 
tränkeⁿ tr. v. fast allg. das Vieh auf die Tränke führen, ihm zu trinken geben.
 
 
dranken u. drenken s. trinkeⁿ.
 
 
Trant [trat lux. Grenze] m. langsamer Schritt, Gewohnheit, Schlendrian: emer den âlen T. immer die alte Leier, der alte Schlendrian. — hess. 414 u. lux.  LLU Ga. 453 ebenso. s. trendeln.