Wörterbuchnetz
Wörterbuch der deutsch-lothringischen Mundarten 
 
Stuhl bis Stump-nas (Bd. 1, Sp. 509b bis 510a)
 
  ElsWB  PfWB  RhWB Stuhl [tûl fast allg.; toul D. Si. — Pl. tîl, téïl; Demin. tîlχə, téïltχən Si., dìlələ, tíjəl, tiχəl Ri. Ha.] m. Stuhl. E St. steïje einen Stuhl in der Kirche gegen Bezahlung erstehen Ri. Zwische zwen Stihl sich en de Dreck setze. Fo. Das Demin. Stihlele, Stijel bedeutet Bänkchen Ri. Ha. — Zss. Stuhlgang wie hd. Spruch: so gehn die Gäng, hat der Miller gesat; awer er hat nur äne gehat, un das isch der Stuhlgang gewän, un der isch nid gang Ri. Stuhlgeld für einen Stuhl in der Kirche. Stuhlrek (eigentl. Stuhlrücken) Stuhllehne D. Si.
 
 
Stulper-nagel [ulpanàgəl Obh.; tulbnawəl Ri. Ha.] m. großer Schuhnagel mit

[Bd. 1, S. 510a]
vierkantigem Kopf für die Ränder der Sohlen u. Absätze an Arbeiterschuhen. —  ElsWB els. 1, 762 Stolpernagel.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB stumm [tùm fast allg.; tòm Bo. D. Si.] adj. wie hd. stumm: st. wie e Fesch. — Zs. Stomme-sprôch f. Zeichensprache Rü. lux. Grenze.
 
 
 ElsWB  ElsWB  ElsWB  ElsWB  PfWB  PfWB  PfWB  RhWB  RhWB  RhWB Stumpe, Stump [tupə fast allg.; tumbə Pfb. Bi.; dùmbə Ri. Ha.; tup Vbg.; top Bo. D. Si. — Pl. tumpə, tep. Dem. temptχən, dìmbəl, téimbəl.] m. 1. Stummel, Stumpf: e Stumpe Sigarre. — 2. halbgefüllter Sack als Maß für Getreide = 100 Lit.: e Stumbe Frucht, e St. Krumbire. — 3. Knirps, kleiner Kerl: du kläner Stumpe! Reimspruch:

der Hansel isch in de Brunne gefall,
m'r hat ’ne hêre plumpe,
m'r hat gemänt, s'isch e grosser Mann,
s'isch doch so'n kläner Stumpe (jetz isch's nummer e St.)

4. bissige Antwort: er hat sin Stump kreït Vbg. Romp on Stomp Rumpf u. Stumpf Bo. Rumbe die Stumbe Ri. ElsWB els. 2, 596 Stumpe; baier. 2, 759 Stumpen; ss. Stomp, Kisch W. u. W. 147. — Zss. Stumphos Kniehose. Stump-nas [-nôs Lix.] f. Stumpfnäschen.