Wörterbuchnetz
Wörterbuch der deutsch-lothringischen Mundarten 
 
stimmeⁿ bis Stippchen (Bd. 1, Sp. 499b)
 
  ElsWB  PfWB  RhWB stimmeⁿ [tìmə fast allg.; temən Bo. D. Si.] tr. v. 1. wählen, stimmen (für den Gemeinderat, Reichstag usw.): morje wird gestimmt. We wolle m'r stimme? — 2. ein Instrument stimmen. Er isch nit gut g'stimmt nicht gut gelaunt allg. ’S stimmt wie hd. —  ElsWB els. 2, 595.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB Stimmung [timu fast allg.; temo D. Si.] f. Abstimmung, Wahl: wonneh isch St.? Lix.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB stinkeⁿ [tikə fast allg.; digə Ri. Ha.; tekən Bo. D. Si. — Ptc. gətùk, gətok.] intr. v. stinken: st. wie d'Pescht, wie e Bock am Michelsda; st. no Duwak, no Rach. Er isch so ful, dass er stinkt Fo.
 
 
 ElsWB  PfWB  PfWB  RhWB  RhWB Stinker [dìgər Ri. Ha.; tikərt Fo. u. s.; tikat Va.; tekərt, Pl. –ən Bo. D. Si.] m. 1. einer, der stinkt. 2. Schimpfwort, meist für Juden: vier Käs un drei Jude sin siwe Stinkerte Fo. 3. Nichtsnutz, widerwärtiger Kerl (als Scheltwort). 4. Das Demin. Stinkerle bedeutet kleiner Kerl und wird als Kosewort für Kinder gebraucht.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB Stink-käs m. fast allg. (Stenk-keïs D. Si.) Limburger Käse.
 
 
 PfWB  RhWB Stink-vokel m. Lix. Wiedehopf (sog. weil er sein Nest aus Kot macht).
 
 
Stink-wurzel f. Fo. u. s. Baldrianwurzel (Valeriana officinalis).
 
 
Stinzert [tintsərt m. tintsər f. Bo.] kleiner Dieb, bes. Obstentwender. s. stenzen, stinzen.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB Stip [tìp Bo. Ha. Falk. Rem. u. s.; taip D. Si. — Pl. –ən] f. Stütze, Steife, Baumstütze: de Bäm misse Stipen han. D'Sonn hot Steipen, m'r kreïen Rän Si.lux. 421 Steip; ss. Stip, Steip Kr. 126. s. a. Stippe. — Zs. Stip-îsen Bo. Stemmeisen, Meißel.
 
 
Stippchen s. Stupp.