Wörterbuchnetz
Wörterbuch der deutsch-lothringischen Mundarten 
 
Schawell bis Scheferkarich (Bd. 1, Sp. 437a)
 
  ElsWB  PfWB  RhWB Schawell [awèl Fa. u. s.] f. Schemel, Fußbank: d'Kend sitzscht uf der Sch. — hess. 343 u.  ElsWB els. 2, 446 ebenso;  DWB Gr. Wtb. 8, 2380 Schawel; frz. escabelle; lat. scabellum.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB schaweⁿ [áwən Bo. Av.; áwə Ri. Ha.; uèwən Si.] tr. v. 1. glätten, schaben, die Rinde od. Schale entfernen; d'Sow sch. dem abgebrühten Schwein die Haut abschaben Ri. Schinnen un schawen sich abplagen Av. 2. mit Mühe kurzes Gras abmähen Ri. Ha. 3. rasieren: i han mi sch. losse Ri. Ha. u. s. —  ElsWB els. 2, 386 ebenso.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB Schawerack [àwəràg Ri. Ha. u. s.] f. 1. Pferdedecke. 2. altes Weib von schlechtem Ruf: du aldi Sch.! —  ElsWB els. 2, 389 Schabrack; frz. chabraque Soldatendirne.
 
 
Schawes s. Schabbes.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB Scheck [êk fast allg.; êg Ri. Ha.] f. Name für eine rot- od. weißgefleckte Kuh. Rda.: mer nennt keïn Koh Sch., wann se net en Flecken hat Bo.baier. 2, 366;  ElsWB els. 2, 404; hess. 340 s. a.  DWB Gr. Wtb. 8, 2381.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB scheckich [èkiχ Fo.; êkiχ Bo.; êksiχ Falk.; èkərdiχ Fa.; ègèdi Ri. Ha.] adj. gescheckt, buntfarbig. —  ElsWB els. 2, 404; s. a.  DWB Gr. Wtb. 8, 2383.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB Schef [èf fast allg.] m. 1. Vorgesetzter, Meister. 2. Straßenwärter (iron.) Ha.  ElsWB els. 2, 397; frz. chef.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB Schefer [éfər Mett. u. s.; êfər Ri. Ha.; éifər D. Si.] m. Schäfer. — Zss. PfWB  PfWB  RhWB  RhWB Scheferhut;  PfWB  PfWB  RhWB  RhWB Scheferhond;  PfWB  PfWB  RhWB  RhWB Scheferkarich Karren, in welchem der Schäfer im Felde übernachtet.