Wörterbuchnetz
Wörterbuch der deutsch-lothringischen Mundarten 
 
Runzel bis Ruscht (Bd. 1, Sp. 422a bis 422b)
 
  PfWB  RhWB Runzel [runtsəl, Pl. runtslə Fo. u. s.; rontsəl, rontəl; Pl. –ən D. Si.] f. Runzel: Runzele im Gesicht han. s. a. Rumpel.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB runzeldich [rùnsəldiχ Falk.; rùndsli Ri.; rontsəleχ D. Si.] adj. runzelig: der Appel isch r. —  ElsWB els. 2, 273 runschlich; lux. 364 ronschelech.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB Rup [rup fast allg.; rùpən Bo.; raup D. Si. — Pl. rupə, rubə, rupən, raupən; Demin. rìpχin Bo. raipχən D. Si.] f. (Bo. m.) Raupe: de Rupe han's Krut gefresse Fo. ElsWB els. 2, 277 Rup.
 
 
rupsich [rupsiχ Obh.; rubi Ri.] adj. rauh: e rupsicher Kerl. —  ElsWB els. 2, 279 rupfig; vgl. baier. 2, 130 der Ruep grober Mensch.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB Rus [rûs Ri. Hom. Rom. Ha. u. s.; rout D. Si.] m. Ruß. —  ElsWB els. 2, 292 Ruess; lux. 364 Roscht.
 
 
rus, ruser [rus, ruʒər] adv. Falk. u. s. heraus, herausher.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB Rusch [ru Ri. Hom. Ha. Rom. Sbg. u. s.] m. Rausch: er hat e R. ist betrunken. —  ElsWB els. 2, 293.
 
 
 ElsWB  PfWB  PfWB  PfWB  RhWB Rusche [ruə neben ritər Ett. u. s.] f. Rüster, Ulme (ulmus campestris). —  ElsWB els. 2, 294 Ruesch; baier. 2, 157 Rusch; hd. Rusche  DWB Gr. Wtb. 8, 1537.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB ruscheⁿ [rue Sbg. Ri. Hom. u. s.] intr. v. rauschen, brausen: ’s ruscht in de Bäm. —  ElsWB els. 2, 293.

[Bd. 1, S. 422b]

 
  ruschpelich [rùpəliχ Fo. u. s.] adj. hastig, immer in Bewegung: er hêrt uf nix, er isch zu r. — vgl.  ElsWB els. 2, 295 Rischpel Regung, Bewegung, Geschäftigkeit; hd. rüsch, rusch, ruschelig rasch, hastig, übereilt  DWB Gr. Wtb. 8, 1536,  DWB 1537; hess. 240 rusperig.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB Ruscht [rùt fast allg.; ròt Ri. Hom. Rom. Ha.; rat D. Si.] m. Rost am Eisen. —  ElsWB els. 2, 296 Roscht u. Ruscht; lux. Rascht  LLU Ga. 364. — Zs.