Rhin, m.RhinwindRiban, f.Ribott, f.rich, adj.Richdum, m.richeln, intr. v.Richt, f.richt, adj. u. adv.richten, tr. v.Richter, m.RichtersprochRichterstullrichtich, adj. u. adv.Richt-schit, n.Richt-schnur, f.Ricke, m.Rek-haltRekseïtRekstrank, m.rickeⁿ, tr. v.Rick-fall, m.rick-fällich, adj.rick-gängich, adj.Rid, m.riden, intr. v.Riderei, f.ridereⁿ, intr. v.ridich, adj.Ridleⁿ, m.Rido, m.RidoringelRidostangRied, n.RiejelRiemeⁿ, m.RiemeⁿsaboRiemeⁿschuhriemich, adj.reïmich, adj.riereⁿ, tr. v.Ries I, m.Ries, n.Rieschter, m.Rieschter II, m.rieschtereⁿ, tr. v.Riesling, m.Rif, m.rifeⁿRigel, m.Rigol, f.rihtRiht-hau, f.rihtichRijelRilz, f.Rilzdippe, n.rilzen, intr. v.rim, adv.rimer, adv.RindRing, m.ring, adv.Ringel, n.Ringel-dub, f.ringeli(ch)riniereⁿ, tr. v.rinneⁿ, intr. v.Ripp, f.Rippe-strank, m.Rippe-stossAdamsripprippleⁿ, refl. v.Ris I, m.RisbreïRis II, n.Ris, Pl.Rischpel, m.rischpleⁿ, intr. v.rischteⁿRischterriseⁿriskiereⁿ, tr. v.risleⁿRiss, m.Rissdeiwelrisseⁿ, tr. v.Risser, m.Rissius, m.rissleⁿ, tr. v.Rit, m.Rit-hack, f.ritscheⁿ, intr. v.ritschich, adj.Rit-schitrittRitter I, m.Rittermächer, m.RitterringRitter II, m. | ElsWB PfWB RhWB Rhin [Rín fast allg.; rain, réïn D. Si.] m. Rhein: ’s isch do nit in de R. g'fall es kann doch nicht verloren sein. Ri. Van iwer um R. sin aus Altdeutschland herstammen ibid. — Zs. Rhinwind Südostwind.
Riban [rḭban Si.] f. das Band. — lux. 360 Riband; frz. ruban.
ElsWB PfWB Ribott [ribòt D. Si.] f. Rausch, Saufgelage: en as schon dreï Dê an der R. En R. mâchen zechen, schwelgen. — lux. 360; ElsWB els. 2, 220; frz. ribotte.
ElsWB PfWB RhWB rich [riχ fast allg.; ráiχ D.; réiχ Si.] adj. reich. Wendung: nit wisse, wie r. m'r isch; r. wie e Stänesel. Isch der awer r.! Jo, r. an Schulde Ri. Spruch: Basch de reich, da basch de m'r leïf, de wärscht e Spetzbof oder en Deïf. Bist du reich, dann bist du mir lieb, du wärst ein Spitzbub oder ein Dieb Si. Richer Söuhund reicher Geizhalz Ri. — ElsWB els. 2, 225 rich.
ElsWB PfWB RhWB Richdum [riχdum fast allg.; riχtòm Bo.; raiχtom D.; réiχtom Si.] m. Reichtum: mit dem sine R. isch's nit wit her Fo. — ElsWB els. 2, 226 Richtum.
richeln [rìχəln Schm.; rìχlə Ri. Hom. Rom. Ha.] intr. v. röcheln. — ElsWB els. 2, 226 rüchle; mhd. Lexer rücheln, richeln wiehern, röcheln. s. a. From. 6, 196.
PfWB RhWB Richt [ríχt D.; rít Si.] f. gerade Haltung: sech an der R. hâlen sich aufrecht halten. — lux. 360 ebenso; ndd. Richte, From. 6, 490.
PfWB RhWB RhWB richt [riχt Fo. u. s.; ríχt Ett. Schm.; rít D. Si. Falk. Bo. Grt.] adj. u. adv. 1. gerade, aufrecht: stell dich mol ganz r.! Fo. Riht weïn Beïs gerade wie eine Binse Bo. Hâl dich riht! halte dich gerade! [Bd. 1, S. 412b]
Si. — 2. sofort: ich kummen riht Falk. — 3. gerade aus, in derselben Richtung: ihr mussen immer r. gehn Fo. Riht su gerade aus Falk. Richt geniwer (riht eniwer) gerade gegenüber. Riht der durch gerade durch; r. eran geradeweg; r. erôf gerad herunter; r. erop gerad herauf; r. fort, r. virun gerade aus D. Si.
ElsWB PfWB RhWB richten [riχtə Fo. u. s.; riχdə Ri. Hom. Rom.; rítən Bo. Va. Falk. D. Si.] tr. v. 1. richten, aufrichten: de Uhr r.; de Musfall r. — 2. lenken, die Richtung geben: de Wôn rihten den Wagen lenken Si. — 3. bereit halten, rüsten: ich rihten mich halte mich bereit, gerüstet. — 4. einrichten, wieder in die richtige Lage bringen: der Dokter hat m'r de n'Arm geriht Ri.
ElsWB PfWB RhWB Richter [riχtər fast allg.; ríχtər D.] m. wie hd. Richter. — Zss. | |