[Bd. 1, S. 351b]
lux. 275 Mamm; hess. 268 Memme; vgl. hd. Mamme Mutterbrust, Euter  DWB Gr. Wtb. 6, 1519. — Zs. Mamme-kand n. D. Si. Muttersöhnchen (M.-biwel Ri.).
 
  Mämmchen f. D. Si. kleine Zitze. — hd. Mamme Euter. s. a. Memm.
 
  Mammi [mami Falk.; mâmi Fletr. Mw. u. s.] f. Großmutter. —  ElsWB els. 1, 679 Mämme 2.
 
  Mamsell [màmZèl fast allg.; mòmZèl Lix.] f. 1. Fräuleiu: was das a fin M. word isch! Fo. — 2. städtisches od. herausgeputztes Mädchen. Daneben auch Stadtmamsell. — 3. Wasserjungfer, Libelle. —  ElsWB els. 1, 682; lux. 275.
 
  mancher [manχər (manχər, manχri, manχəs Ri.), meist zsgs. manχərǽnər Fo. u. s.; mointχər Bo.; muntχər (muntχərǽn, –e, –ǽnt) D. Si.] intr. v. mancher: wann das mancheräner wisst! Fo. — lux. 294 muncherên.
 
  PfWB  RhWB [Mandel] in PfWB  RhWB Mandel-kêr [mandəkêr Si.] m. Mandelkern.
 
  Mand s. Mond.
 
  manen [mánəⁿ Av. Falk. Fi. Ri. Hom. Rom.; mnəⁿ Fo. Bo. Grt.; mònə Sgd. Lix.; máən D. Si. — Flexion: Präs. Ind. mán, mánt, mán(t), mánən Bo. Falk. Fi. Av.; mòn, mònt, mòn, mòne Lix. — máən hat keinen Indikativ. — Präs. Konj. má, mát, má; máən, mát, máən Si. — Imp. Konj. méïχt (méïχ), méïχt (méïχ), méïχt (méïχ), méïχtən. Daneben: mint, mint (min), mint, mintən Falk. — míət (míərt), míətt (míərtt), míət (míərt); míətən (míərtən), míət (míərt), míətən (míərtən) Si. — Ptc. gəmánt, gəmànt, gəmònt (gəméχt), gəmát.] Hilfszeitwort mögen, wollen, können: manschte e Ei? manschte nit esse? Der Fuchs hat kän Bire gemont, wie's Lâb gefall isch Lix. Er mant nit er will nicht Av. Grt. Es mant (mont) es mag sein, meinetwegen: du bisch nit en der Zit kumm, jetz spil ich nit bi dir! — Es mont Lix. E mâch sech net krâtzen, wo et en beïsst er mag sich nicht kratzen, wo es ihn juckt Si.
 
  ElsWB  PfWB  RhWB mänen [mǽnəⁿ Av. Fo. Falk. Pü. u. s. mounən Busd.; mèən Ka.; mínən Bo. — Ptc. gəmǽnt, gəmèkt, gəmínt] intr. v. 1. meinen, glauben, dafürhalten: mäne'n

[Bd. 1, S. 352a]
ihr glaubt ihr wirklich? Was mänscht dann du? was fällt dir ein? Entschuldigt sich jemand, daß er sagt: ich han so gemänt, so wird ihm wohl geantwotet: hut (heute) isch nit Mända (Montag) Lix. Mer get mäne, mer wär em Hund vom Schwanz gefall so beschweren sich z. B. alte Leute, wenn sie merken, daß man sie nicht mehr achtet Fo. — 2. refl. stolz sein, sich etwas einbilden, großtun: sich eppes mäne. Sech mänen an domm sin großtun und dumm sein Si.