Wörterbuchnetz
Wörterbuch der deutsch-lothringischen Mundarten 
 
Knecht bis Kneip (Bd. 1, Sp. 297b bis 298a)
 
  Knecht [knèχt Fo. u. s.; knét Falk. Grt.; gnêd Rein. Ri. Rom.; knièt D. Si.; knéit Bo. — Pl. knèχtə, knétən, knéitən (aber Knêt un Mêd Knechte u. Mägde)] m. 1. Knecht, Diener. 2. Kosewort für Knaben Ri. Rom. lux. 233 Knⁱet.
 
 
kneckech [knekeχ D. Si.; knekʒiχ Bo.] adj. u. adv. knauserig, knickerig. Davon:
 
 
Kneckechkät f. D. Si. Knauserei. — lux. 233.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB knecken [knekən D. Si.] intr. v. knausern.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB Kneckert [knekərt Bo. D. Si. — –ən] m. Geizhals, Knauser. Das Femininum lautet: Kneckesch. — lux. 233 Kneckert;  ElsWB els. 1, 504 Knickeri;  DWB Gr. Wtb. 5, 1419 Knicker.
 
 
 PfWB  RhWB Kneckes [knèkəs Sgd. Lix.; knègəs Pfb.] m. Knirps, kleiner Nichtsnutz: Mach dich häm, du K.! —  ElsWB els. 1, 503 Knëckes. s. a. Kniwes.
 
 
knecksich knauserig s. kneckech. —  ElsWB els. 1, 504 knicksisch.
 
 
Knecksicher [knekZiχər, Pl. knekZijən Bo.] m. übertrieben sparsamer Mensch (nicht gerade Geizhals). s. d. vorige.
 
 
 PfWB  RhWB Knedel [knédəl fast allg.; knídəl Bo. D. Si. — Pl. knédəln, knédlə, knídəln; Demin. knídəlχín] m. Knödel.

[Bd. 1, S. 298a]

 
  kneden [knédəⁿ fast allg.; knièdən D. Si.] tr. v. kneten.
 
 
Kneip Schustermesser s. Knipp.