Wörterbuchnetz
Wörterbuch der deutsch-lothringischen Mundarten 
 
Kanne bis Kantunje (Bd. 1, Sp. 274a)
 
  Kanne [khànə Ri. Hom. Ha. Rom.; khânə Mtsh.] f. Kanne. Demin. Kännel.
 
 
Kanon [khànón fast allg.; khànoun D. Si.] f. Kanone. — Zss. Kanone-loch Schießscharte; PfWB Kanoneschotz K.-schuß; PfWB Kanonestopp m. D. Si. 1. kurzer, dicker Mensch. 2. nichtsnutziger Kerl;  PfWB  RhWB kanone-voll adj. völlig betrunken.
 
 
Kansel [khànsl Lix. Sgd. u. s.] f. 1. Kanzel. Rda.: ’S git kä’ K., wo noch kä’ Lüe (Lüge) druf gesat word sin Lix. 2. freier Treppenaufstieg zum ersten Stockwerk eines Bauernhauses Ri.
 
 
Kansong [khànso Fa. Kr. u. s.; khansǫ Falk.; khansą Vbg. — Pl. –n] m. u. f. Unterhose. — franz. caleçon.
 
 
Kanton [khantón fast allg.; khantoun D. Si.] m. Kanton. — Zs. Kantonherr Kantonalpfarrer Ri. Hom. Rom.
 
 
Kantunje [khàntùnjé Fa. u. s.; khàntonjé D. Si.] m. Straßenwärter. —  ElsWB els. 1, 452 Kantonjê; lux. 210 Kantunjer; frz. cantonnier.