Wörterbuchnetz
Wörterbuch der deutsch-lothringischen Mundarten 
 
Huf bis Huftknoche (Bd. 1, Sp. 251b)
 
  Huf [hùf fast allg.; houf D. Si.; hou, Pl. houwən Bo.] m. 1. Huf. 2. Hornfleisch, Schwiele.  ElsWB els. 1, 309 Huef; lux. 183 Hof. Zss. Hufhammer (Hofhummer D. Si.) m. zweispitziger Hammer, womit die Beschlagnägel herausgerissen werden. Hufisen (H.-eisen D. Si.) n. Hufeisen. Rda.: Se hon eme d’ Hufisen abgeroppt er hat die letzte Ölung empfangen Lix. Hufnôl m. D. Si. Hufnagel. Hufschmatt D. Si. Hufschmied. PfWB  RhWB Hufzang.
 
 
huf! huf zerick! interj. fast allg. Ruf des Fuhrmanns an das Zugvieh, um dasselbe zum Zurückgehen zu bringen (wohl mit Anlehnung an Huf). —  ElsWB els. 1, 309; baier. 1, 1063; From. 4, 450; 6, 233; 6, 371;  DWB Gr. Wtb. 42, 1867.
 
 
hufeⁿ [hùfəⁿ fast allg.] intr. v. zurückweichen, rückwärts gehen von Zugtieren: ’s Pärd isch zrick gehuft. Machs Pärd h. — els. 1. 309; baier. 1, 1063; hess. 177;  DWB Gr. Wtb. 42, 1868.
 
 
Huffeⁿ [hufəⁿ Bo. Bi. Fo. Lix. Ko. Rem. u. s.; hùfd Hom. Ri.; hufè Fi. — Pl. hifəⁿ, hufdə, hifdə; Demin. hifχə, hifχin, hiflə] m. 1. Haufen: e grosser H. voll. Rdaa.: der Deiwel geht niemol of e kläne H. schisse Ko. Zum grosse H. kumme sterben Ri. (vgl. frz. rejoindre la grande armée). I schiss der e H., dass mer kann e Bam enin setze derbe Abfertigung Rom. 2. (Auf dem Felde) ein Haufen von 9 Garben mit 3 quer darüber gelegten; also im ganzen 12. 3. (verächtlich) kleiner Kerl: es eïsch nummen e H. Bi. Das Demin. Hiffle ist Kosename für Kinder: kumm, du mi H.! Ri. ElsWB els. 1, 308 Hufe.
 
 
 ElsWB  PfWB  RhWB Huft [hùft, Pl. hiftə fast allg.; hef, Pl. gleich D. Si.] f. Hüfte. —  ElsWB els. 1, 311 Huft; lux. 183 Höff. — Zs. ElsWB  PfWB  RhWB Huftknoche (Hifde-knoche Ha. Ri. Rom.).