Wörterbuchnetz
Wörterbuch der deutsch-lothringischen Mundarten 
 
ge-stekt bis Ge-stra's (Bd. 1, Sp. 201b bis 202a)
 
  ge-stekt [-teks D. Si. Bo.] adj. u. adv. völlig, bis oben hin; gewöhnl. in Verbindung mit voll: g. voll ganz, gestrotzt voll. — els. 2. 582 gesteckt (voll); baier. 2, 728 gesticket (voll); ss. gestäckt vôl, Kisch 90; lux. 143 n. moselfr. gestekte voll; s. a. From. 4, 112, 66.
 
 
Ge-stell n. fast allg. 1. Gestell. 2. Gabeldeichsel D. Si. lux. 143.
 
 
Ge-steppels [-tepəls Bo. D. Si.] n. Gestocher, Stochern, Sticheln, Stichelei, Aufhetzerei. — lux. 144 Gestöppels. s. steppeln.
 
 
Ge-stepps n. fast allg. Nähen mit kurzen kleinen Stichen. s. steppen.
 
 
Ge-stesz [-tés Falk.; –téïs D. Si.] n. Drängen, Stoßen, Zusammenstoßen. — mhd.  Lexer gestœʒe.
 
 
Ge-stimpels [-dimbəls Hom. Ri.] n. Gestümper.
 
 
ge-stoppt, ge-stuppt adj. Fo. Sbg. u. s. verkorkt: Heit trinke mer awer mol e

[Bd. 1, S. 202a]
Buddel gestoppter Win Fo. E. Budell gestubbder Ri. — s. stoppen.
 
 
ge-sträft [-trǽft Bi. D. Si. u. s.] adj. gestreift, mit Streifen versehen: g. Stuft gestreifter Stoff. s. a. gesträmt.
 
 
Ge-strais n. D. Si. Strauchwerk, Sträucher. — lux. 144 Gestreiss. s. Strauss, Straiss.
 
 
ge-strämt [-tǽmt Bi.] adj. mit Streifen versehen: e g. Schirduch. —  ElsWB els. 2, 632 g'strimt; baier. 2, 814 gestriemt. s. a. gesträft.
 
 
 PfWB  RhWB Ge-stra's [-trás Si. –trauds Ri. Rom. Ha.] n. 1. Streu fürs Vieh. 2. gestreute Gräser u. Blumen bei Prozessionen. lux. 144 Gestrés;  ElsWB els. 2, 622 Gesträü. s. straueⁿ.