Wörterbuchnetz
Wörterbuch der deutsch-lothringischen Mundarten 
 
Au bis auer (Bd. 1, Sp. 15b bis 16a)
 
  Au [au, Pl. –ə Fo. u. s.; áu, áuwən (aiwχər) Bo.; aw, awə Ri.; oïw, oïwən Falk. Av.; aïw, aïwən Obh.; á, áən D. Si.] n. 1. Auge: ’s Au en de Fuscht nemme (um besser zu sehen) Fo. Er hett m'r kän Au voll gehulf nicht im mindesten Lix. D’ Aue sin grêsser wie's Mul (sini Awe sin greser as der Mawe Ri.) Lix. Oiwe (Awe) wie e Salzbicksel Av. Ri. Awe wie e Katz graue u. scharfe Augen

[Bd. 1, S. 16a]
Ri. Ken Aw voll schlofe, ken Aw zudun gar nicht schlafen Ri. Das sticht ’m em Au, wie ’m Beddelmann de Lus Fo. Auwen machen weï en Kalw am Schranen Bo. Es passt wie e Fuscht uff en Aw. Er gesiht bal nimmeh zu den Awe erus van Fett Ri. M'r soll Awe hinge un vorne han Sbg. Sich d’ Awe us em Kopp erus luwe Ri. (Sich d’ Auwen us'm Kopp erus gucken Bo.). D’ Aen op oder de Beidel op durch Schaden wird man klug Si. Eso vil, ass äm an em A. weïh dät gar nichts D. Si. En A. gin, fir dat den annere känt hett höchst mißgünstig sein Si. 2. Nadelöhr. — Zss. Awe-blick Augenblick s. a. Ablek. Auen-broden m. Vbg. Augenbraue. Aue-deckel m. fast allg. Augenlid: ich hau dir eini uf de A. Pfb. Aue-(Awe-)schin Augenschein. Aue-(Awe-)spijel m. Augenspiegel: sich an ebbes n’ A. neme sich etwas zum Muster nehmen Ri. Au-zant (Azant Si.) Augenzahn, Eckzahn. Awetroscht s. d.
 
 
Auder [audər, Pl. aidər, Demin. aidərχen D. Si. Ebersw.] m. Euter. —  WLM lux. 12Auder; baier. 1, 173 Auter neben Euter;  DWB Gr. Wtb. 1, 1044 Auter; mhd.  Lexer ûter und  Lexer iuter. s. a. Iter.
 
 
Auer s. Uhr.
 
 
auer [auər, auəri, auər Sgd. Lix.; auwər, auwərt Bo.; oïwər Falk.; ærən, ær, ært, Si.] pr. poss. euer, ihr; das eurige, ihrige: unser Lit un auer Lit unsere u. euere Familie Lix.