Wörterbuchnetz
Wörterbuch der deutsch-lothringischen Mundarten 
 
Verwandschof bis ver-wichseⁿ (Bd. 1, Sp. 156a)
 
Verwandschof, f.
ver-wast, adj.
fer-wat
ver-watscheⁿ, tr.  v.
ver-weckeⁿ
ver-weckeⁿ, tr.  v.
ver-wehnen, tr.  v.
ver-welen
ver-werfeⁿ
ver-wechsleⁿ, tr.  v.
ver-wichseⁿ, tr.  v.
ver-wickleⁿ
ver-witscheⁿ, tr.  v.
Ver-wöllef, n.
ver-wöllefen, tr.  v.
ver-wuhsen
ver-wullen, tr.  v.
ver-wunnereⁿ, refl.  v.
ver-wurelen, tr.  v.
ver-wurjen, tr.  v.
ver-wurren, tr.  v.
ver-wuschten, tr.  v.
ver-zankteⁿ, adj.
ver-zäppeⁿ, tr.  v.
ver-zaweⁿ, intr.  v.
ver-zehleⁿ, tr.  v.
verzehn
verzich
ver-zeihen, tr.  v.
ver-zetten, tr.  v.
ver-zewleⁿ, intr.  v.
Ver-zich-ta, m.
Verzichta-grumpêren
ver-ziehen, intr.  v.
ver-zippleⁿ, intr.  v.
ver-zirnen, tr.  v.
ver-zoddeleⁿ, tr.  v.
ver-zowleⁿ, tr.  v.
ver-zuckt, adj.
Ver-zuckung, f.
ver-zwatzeln, intr.  v.
ver-zweddern, intr.  v.
Fës, f.
fësich
Fesch
Fesch
Fesch-atter, f.
Veschper, f.
Fescht, n.
fescht, adj.  u.  adv.
Fescht
Feschten
feschtern, tr.  v.
feschtlich, adj.
Feschtung, m.
fësen, tr.  v.
Fett, n.
fett, adj.  u.  adv.
Fetten Donnerschtech
fettich, adj.
Fetzeⁿ, m.
fetzeln, intr.  v.
Fetzler, m.
fex
Vexier-kescht, f.
fi
ficht, adj.
Fichtichkeït, f.
fickeⁿ, tr.  v.
Fick-mihl, f.
Fiddel, f.
Fidel, n.
fidern, tr.  v.
fieden, refl.  v.
Vieh, n.
Viehbengel
Viehdokter
Viehhund, m.
vieh-mässich, adv.
Fier, m.
vier
vier-eckich
Vier-boin, m.
Vier-fissler, m.
Vierling, n.
Viertel, n.
Vierter
fierterlech
Fifi, m.
Fig, f.
figeⁿ, tr.  v.
fihleⁿ, tr.  v.
fihren, tr.  v.
Fiht, f.
Fiksjer
vil, adj.  u.  adv.
vil-meh
vilmol(s)
filcheⁿ, tr.  v.
viler, adj.
  Verwandschof f. Bo. Verwandtschaft.
 
 
ver-wast [wâst Ri.] adj. mit Rasen überzogen. s. Wasen.
 
 
fer-wat [fərwat Falk.] pr. interrog. für was, wofür: f. hasch de dat gedôn? fer dafor dafür.
 
 
ver-watscheⁿ tr. v. Bi. ohrfeigen: ich han ne gehêrich verwatscht. s. Watsch.
 
 
ver-weckeⁿ I[-wèkə Grt.; –weχən Falk.] 1. intr. erwachen: uf en Mol bin ich verweckt. — 2. tr. aufwecken Falk. schwäb. 2, 1405;  ElsWB els. 2, 809.
 
 
ver-weckeⁿ II[-wekə Bi.] tr. v. verkeilen, mittels eingetriebener Keile befestigen. s. weckeⁿ. —  ElsWB els. 2, 809 ebenso.
 
 
ver-wehnen [-wènən Si.] tr. v. verwöhnen.
 
 
ver-welen [-welən D. Si.] ihtr. v. verwildern. — lux. 468 verwölleren.
 
 
ver-werfeⁿ 1. intr. v. fast allg. eine Früh- oder Fehlgeburt machen: unser Kuh hat verworf Lix. 2. im Kartenspiel eine unrichtige Karte aufwerfen Ri.  ElsWB els. 2, 848 verwerfe 4.; schwäb. 2, 1410 verwerfe 3.
 
 
ver-wechsleⁿ [-wèksleⁿ fast allg.; –wièsələn D. Si.] tr. v. wie hd. verwechseln.
 
 
ver-wichseⁿ tr. v. fast allg. verhauen, prügeln: den solle mer awer verwichst han! Fo.lux. 468;  ElsWB els. 2, 786; baier. 2, 841; schwäb. 2, 1414.

[Bd. 1, S. 156b]