Wörterbuchnetz
Wörterbuch der deutsch-lothringischen Mundarten 
 
fäl bis Falle-krankheit (Bd. 1, Sp. 132a)
 
  ElsWB  PfWB  RhWB fäl [fêl fast allg.] adj. feil: was han er dann f.? Mulaffe f. halde gaffend dastehen Ri. Der gesiht mer am Gesicht an, was se f. hat sagt man von einer Dirne Fo.lux. 105 fêl. Zs. fäl-bidden tr. v. D. Si.; feilbieten.
 
 
falen [fálən D. Si.; fèlən Falk.; fàldə Ri. Ptc. gəfált, gəfelt] tr. v. falten. Demin. fäldle Ri.lux. 99 fâlen.
 
 
falich [fálíχ, fáleχ D. Si.; fàldi Ri.] adj. faltig. — lux. 99 fâlech.
 
 
Fall I[fa fast allg.; fàl Ri.] m. 1. Fall, Vorfall: er hat e beser F. gedan Das isch e schwerer F. sagt man, wenn eine beleibte Person hinfällt Ri. Gesetzt der F. angenommen daß. Zum Fall = zum Beispiel Fi. 2. Gefälle eines fließenden Wassers: ’s Wasser het vil F. — Zss. Fall-brick; Fallbrett; Falldir Falltüre.
 
 
Fall II[fàl fast allg.; fá D. Si.; fèl Bo. Falk.; fàlt Ri. Hom. Ha. Pl. –ən. Demin. fèlχin] f. 1. Falle: e Fäll richten eine Falle stellen Falk. 2. Falte.
 
 
fällech [fèleχ D. Si. u. s.] adj. 1. fällig: d’ Zensen si(n) f. — 2. ledig: en as nach f. — lux. 99; mhd.  Lexer vellec.
 
 
 ElsWB  PfWB Falle-krankheit [fàləkrokhait Lix.; d’ fallet Weh Ri.] f. Fallsucht, Epilepsie.