dublich, adj.DublonDubrich, m.Duch, n.Duchwiewer, m.ducheⁿ, adj.Duchtenduchteⁿ, tr. v.Duckel-muser, m.duckeⁿ, refl. v.sich, refl. v.tuckeⁿ, tr. v.duckleⁿ, refl. v.sich, refl. v.Duck-sal, m.tuddeleⁿ, intr. v.duddern, intr. v.Dudel, m.dudeldich, adj.dudeln, intr. v.Dudel-sack, m.DuderDu-dischel, f.Dudler, m.Dududuer, adv.tuffech, adj. u. adv.Tuff-stän, m.Duft, m.duftzich, adj.Dügel-müserTujar, m.Dujend, f.dujendhäftich, adj.Tulepant, f.Dulett, f.Tull, m.Düll-kopp, m.TumbroTumenDumesmärk, m.dumm, adj.Dummeⁿ, m.Dummen-noler, m.Dummes-dick, m.Dumme-nekelDummheit, f.dummleⁿ, refl. v.sich, refl. v.dumpsich, adj.tunDunderdunkel, adj. u. adv.Dunkel-mannDunkelhätdunkeⁿtunkeⁿDunkeⁿ-brot, n.DunnDunn, f.Dünnel, m.dunnen, tr. v.Dunner, m.Dunner-jis, interj.DunnerlederDunner-steck, interj.Dunner-wetterDunder-weschbeldunnereⁿDunnersch-da, m.TunteTupel, m.Tupi, m.Tupi, m.Tupp, f.tuppelsdich, adj.Tuppeⁿ, m.tuppen, tr. v.Duppes, m.DuppmieserDur, f.durTur, m.Tur-eil, f.Turmäschter, m.Durn-schliesser, m.Turschisser, m.Tur, f.Durang, f.durchDurch-gänger, m.Durch-laf, m.durch-macheⁿ, tr. v.durch-us on durch-än, adv.durch-witscheⁿ, intr. v.Durch-zuck, m.Durdel-dub, f.dureⁿ, tr. v.dureⁿ, intr. v.durfen | dublich [dubliχ Bi.] adj. 1. dumm, tölpelhaft. s. Dubel. — 2. unsicher, schwankend, ungeschickt: de Hitz macht eïn ganz d. — schwäb. 2, 475 düppelig; baier. 1, 529 düppel dumm, blöde.
Dublon s. Doblun.
Dubrich [dubriχ Pü. u. s.; dúbəriχ Sgd.; dupəriχ Fi.; tubri Flh.] m. Täuberich. — ElsWB els. 2, 644 Tuberich.
Duch [dû fast allg.; du D.; dou Hanw. Bo. Si; døχ Pfb. — Pl. dîχər, déïχər, diχrə. Demin. Diχəl, déïχəlχin] n. 1. Tuch, Stoff für Kleider. — 2. selbstgesponnene od. im Haus verarbeitete Leinwand: D. bleiche. Dichel bedeutet auch das kleine Handtuch, dessen sich der Priester bei der Händewaschung bedient. — Zs. Duch-wiewer m. Tuchweber Si.
ElsWB PfWB RhWB ducheⁿ [dûχə fast allg.; douen Bo. Hanw. Si.] adj. tuchen, von Tuch: e duche Rock. — ElsWB els. 2, 650 tüeche; schwäb. 2, 438 tuche.
Duchten [dutən Bo.] pl. Ärger: oïnem D. andoun.
duchteⁿ [dûtəⁿ Bo. Fa. u. s.] tr. v. jemanden belästigen, zu irgend einer Sache drängen: oïnən zu eppes d. — vgl. mhd. Lexer tuht, duht Andrang; altköln. duchte From. 2, 310; tûch, dûch niedergeschlagen, gedrückt ibid. 6, 411, 47.
Duckel-muser [dukəlmúʒər Fi. u. s.; dygəlmyʒər Pfb.; dogəlmuʒər Ri.; dukmaiʒər D. Si.; dupmîʒər Fa.] m. Duckmäuser; verschlossener, heimtückischer Mensch. — ElsWB els. 1, 726; baier. 1, 1666; hess. 277; lux. 74; schwäb. 2, 441. D. < ducken u. mausen = schleichen.
duckeⁿ, sich [dukəⁿ fastallg., dùgə Sbg.] refl. v. wie hd. sich ducken, klein beigeben.[Bd. 1, S. 110b]
tuckeⁿ [tùkəⁿ fast allg.; tòkən D. Si.] tr. v. 1. pochen mit den Ostereiern (Die Eier werden mit der Spitze aufeinander gestossen; wessen Ei springt, der muß es dem andern geben. Das Spiel dauert die Woche vor u. nach Ostern): Gehn mir mol tucke! — 2. anstoßen überh.: haschte de Kopp getuckt? Rda.: Wer sich nit kann mucke un hucke, der werd meh als änmol sich tucke Fa. — Getuckt (s. d.) nicht recht gescheit. — ElsWB els. 2, 673 tocke; hess. 418 tucksen, ducksen; frz. toquer. | |