Wörterbuchnetz
Mittelhochdeutsches Handwörterbuch von Matthias Lexer 
 
vuoc-stein bis vuoge (Bd. 3, Sp. 571 bis 573)
 
vuoc-stein, stm.
vuoder, stn.
vuoder-bëte, stf.
vuoderic, s. vüederic.
vuoder-mæʒe, adj.
vuoder-mæʒic, adj.
vuodern, s. vürdern.
vuoder-schif, stn.
vuoder-wîse, adv.
vuoge, stf. vgl. vuoc.
vuoge, stf.
vuogec-lich, adj. in unvuogeclich.
vuogen, s. vüegen.
fuoglerin, s. vüegelerinne.
vuohs, s. vuhs.
vuor
vuor, s. vrouwe, s. forhen.
fuor, s. vrouwe, s. forhen.
vuorât, stf.
vuore, stf.
vuoren, swv.
vuoren, stn.
vuorer, stm.
vuor-hûre, stf.
vuoric, adj. in unvuoric.
vuor-knëht, stm.
vuor-liute
vuor-lôn, stm. n.
vuor-man, stm.
vuormutten, s. wërmuot.
vuor-schaz, stm.
vuorunge, stf.
vuor-vihe, stn.
vuor-wagen, stm.
vuor-wërc, stn.
vuor-wîn, stm.
fuote
vuoten, swv.
vüeten, swv.
vuoten, stn.
vüeten, stn.
vuoter, stm.
vuoter, stn.
vuoterâl, stn.
vuoterære, stm.
vüeterære, stm.
vüeterer, stm.
vuoter-ban, stm.
vuoter-barn, stm.
vuoter-bëte, stf.
vuoter-brief, stm. s. vürderbrief.
vuoter-gëber, stm.
vuoter-gërste, stf.
vuoter-gras, stn.
vuoter-haber, swm.
vuoteric, adj.
vuoter-krëbe, swmf.
vuoter-meister, stm.
vuotern, swv.
vüetern, swv.
vuoter-phenninc, stm.
vuoter-ræhe, adj.
vuoter-rëht, stn.
vuoter-sac, stm.
vuoter-stric, stm.
vuoter-strô, stn.
vuoter-swinge, swf.
vuoter-tavel, f.
vuoter-tuoch, stn.
vuoterunge, stf.
vüeterunge, stf.
vuoter-vaʒ, stn.
vuoter-vëlt, stn.
vuoter-veʒʒelîn, stn.
vuoter-wanne, swf.
vuoter-wëc, stm.
vuotunge, stf.
vuoʒ, stm.
vuoʒ-angel, stf.
vuoʒ-banc, stf.
vuoʒ-bant, stn.
vuoʒ-bote, swm.
vuoʒ-breit, adj.
vuoʒ-decke, stf.
vuoʒe-lôs, s. vuoʒlôs.
vuoʒen, swv.
vuoʒe-schemel, s. vuoʒschemel.
vuoʒ-gëlt, stn.
vuoʒ-gênde, swm.
vuoʒ-genge, swm.
vuoʒ-gengel, stm.
vuoʒ-genger, stm.
vuoʒ-gesinde, stn.
vuoʒ-gesühte, stn.
vuoʒ-gewant, stn.
vuoʒ-gewæte, stn.
vuoʒ-hader, m.
vuoʒ-her, stn.
vuoʒ-hole, stf.
vuoʒ-hüle, stf.
 vuoc-stein stm. (BMZ II2. 617a)ein auf einen unterbau gefügter stein als grundlage für darüber aufgerichtetes ( Dwb. 4,401 ). fûchstein ( var. simeʒ stein) En. 252,32.
 
 FindeB vuoder stn. (BMZ III. 443a) md. vûder: fuder, fuhre, wagenlast, bildl. übergrosse menge Walth. Parz. Troj. ( hie wirt vil manic f. von bluote noch verrêret 23300). Buch d. r. Mart. (129, 24). Pass. in fuoders wîse Berth. Kl. 233, vgl. vuoderwîse. manic überlestic f. j.Tit. 4766. ûf mich der swerte f. gezogen wart ib. 5745. des (meres) ist ein v. Amis L. 109. ein f. höuwes Renn. 21800. Geo. 1305, ruoben Fasn. 652,20, holzes Ulr. Wh. 259 d . Strick. 4,168. 77. Livl. M. 9600. 10046, wînes Apoll. 3374. 590. 13702. Virg. 948,11. Netz 5555. Fronl. 17. Leutb. r. 27. Ukn. 294 1341 u. o. in den urkk. sehzic fueder salz, dî man nackende fueder nennet Stb. 287. das er von golde hab mêr dann dreu tausent fûder Kell. erz. 234,7. wie ich chum von dem tropflein zû dem fûder Syon 25. er hieʒ ûf daʒ schef tragen sper ein f. Craon 708. maneger sünden f. ich ûf die sêle hân geladen Ulr. Wh. 195 d . willekumens tûsent v. wil ich legen ûf dich ib. 128 d . — vgl. vade u. Dwb. 4,365.
 
 
vuoder-bëte stf. annualis petitio, que in volgari dicitur vuoderbeide Beyer mrh. urk. 2,306.
 
 vuoderic s. Lexer vüederic.
 
 
vuoder-mæʒe adj. (BMZ II. 208a)einer wagenlast an grösse gleich, fuderartig, ahd. imo sint fuoʒe fuodermâʒe Denkm. 2 26,25 u. anm. man mohte vuodermæʒe lesen die phîle vor der mûre ligen Bit. 1634 ;
 
 
vuoder-mæʒic adj. (BMZ II. 210a)dasselbe Geo. Ms. ( H. 2,199 a ). der stein alsô rehte grôʒ erschein, daʒ er wol fuodermæʒic was Troj. 37205.
 
 vuodern s. Lexer vürdern.
 
 
vuoder-schif stn. schiff, auf welchem salz in fuodern (salzstücken) verfrachtet wird Oest. w. 89,47 f.
 
 vuoder-wîse adv. = in vuoders wîse. das holz fûderweise verkaufen Np. 221. vgl. Dwb. 4, 370.
 
 FindeB vuoge stf. (BMZ III. 439a) md. vûge, vôge ( Roth. R. 2047 ): zusammenfügung, feste vereinigung. dâ sî des werden lîbes fûge gescheiden alle alsô von ein unde ouch dî sêleclîchen bein zustrouwet von ein ander sach Elis. 5770 ; stelle eingreifender verbindung zu einander, fuge Trist. 6560 ( von der stelle an gewirkten kleidern, die der naht entspricht ). eʒ rageten für die zinnen türne von quâdern grôʒ, der fuoge niht zesamene slôʒ kein sandic phlaster Er. 7850. dar umbe wâren geleit edele steine genuoge z'ieglîcher fuoge ( knoten ), dâ sich die maschen strihten ib. 7720. dem schiffe dô kein vrume was weder daʒ bech noch daʒ was: die vûge wurde wîte Albr. 26,61 ; passlichkeit, schicklichkeit, passende gelegenheit, gebührende weise, wolanständigkeit, allgem. (er hâte zuht unde fuoge Greg. 1070. nû wart der abbet enein vil guoter f. mit den zwein ib. 900. nu seht ob eʒ ein f. sî Msf. 74,17. daʒ si mir gewerb und f. nimt ib. 76,11. dô ich die werden mit fuoge gesach ib. 215,26. mit hovelîcher v. Troj. 20259. mit ebenen vûgen Pass. 235, 10. daʒ zimt ouch iren fûgen sô Ernst 1801. swenne eʒ fuoge hæte Engelh. 794. Elis. 1289. in dirre selben fûge sprach ouch dî frouwe ib. 9149. er sprach mit fûgen ib. 4748. 9310 ); geschicklichkeit, kunstfertigkeit, kunstgeschick Gudr. (393,4). Parz. Trist. Troj. (6129. 15881). Ms. Pass. sîn ( Volkers ) ellen zuo der fuoge diu wârn beidiu grôʒ Nib. 1773,2 ; bewerkstelligung, zutun: âne mannes fûge Mar. 201,13. vgl. Lexer vuoc.
 
 
vuoge stf. musikal. fuge. mit künstenreichen fûgen (: trûgen) Fasn. 1303. — nach Weig. 1 3 , 581 u. Dwb. 4,381 aus dem gleichbedeut. it. fuga, nach 5,2721 anm. identisch mit dem vorig.