tumel, stm.tumeler, stm.tûmelieren, swv.tûmeln, swv.tûmeln, stn.tûmen, swv.tûmerschîn, stf.tum-küene, adj.tummen, s. tumben.tummern, swv. vgl. temeren, getummertump -bes, flex. bes flex. mmes adj.tumb, flex. bes flex. mmes adj.tum -mmes, flex. bes flex. mmes adj.tümpel, stf.tümpel-milch, stf.tümpel-vaʒ, stn.tümpfel, stm.tump-haft, adj.tump-heit, stf.tump-lich, adj.tump-lîche, adv.tump-lîchen, adv.tump-man, stm.tump-milte, adj.tump-ræʒe, adj.tump-wîse, adj.tuntûn, s. tuom tuon.tunc, stmf.tunch-, s. tunktunchel, s. tiuchel.tünchen, swv.tüncher, stm.tuncherer, stm.tuncher-geselle, swm.tuncherlî, s. tûcherlîn.tüncher-meister, stm.tünchunge, stf.tunc-stein, stm. s. tupfstein.tundern, s. dunren;tunen, swv. dunentüne-wenge, stn. vgl. tinne;tüne-wengel, stn.tung, s. tunc, tunne.tunge, stf. vgl. tunc;tungen, swv.tüngen, swv.tunger, stm.tung-rëht, stn. s. v. a. mërgelrëht, mistrëhttungsal, stn.tung-stein, s. unter tupfstein.tungunge, stf.tunkel, s. tiuchel.tunkel, adj.dunkel, adj.tunkel, adv.tunkel, stf.dunkel, stf.tunkel-blâ, adj.tunkelëht, adj.tunkelëhtic, adj.tunkel-grüene, adj.tunkel-heit, stf.tunkel-lich, adj.tunkel-meister, stm.tunkel-müeticheit, stf.tunkeln, swv.dunkeln, swv.tunkeln, swv. s. betunkeln, übertunkeln, vertunkeln.tunkel-rôt, adj.tunkel-sam, adj. s. v. a. tunkel.tunkel-stërne, swm.tunkel-var, adj.tunkel-vêch, adj.tunkel-wîʒ, adj.tunken, s. tunkelen.tunkeren, s. tunkelen.tunken, swv. vgl. tûchen.dunken, swv. vgl. tûchen.tunne, s. tinne.tunne, swstf.tonne, swstf.tünne, s. dünne.tunne-veʒʒelîn, stn.tunst, s. dunst.tunst-âder, f.tünsternisse, s. dinsternisse.tünte, s. tincte.tuoære, stm.tuoch, stn. stnm.tuochelîn, s. tüechelîn;tuochen, swv.tuocher, stm. vgl. tüecheler.tuocher-meister, stm.tuocher-zunft, stf.tuoch-gadem, stn. vgl. gewanthûs, tuochhûs.tuoch-gewender, stm.tuoch-hûs, stn. vgl. gewanthûs, tuochgadem.tuoch-lachen, stn.tuoch-lach, stn. | FindeB tumel stm. (BMZ III. 128b)betäubender schall, lärm Rul. 214,31. vgl. Weig. 2,924. FindeB tumeler stm. (BMZ ib. )maschine, die bei belagerungen steine in kreisender bewegung schleudert Ot. Jer. kein tumeler wart nie gemacht, des wurf die hût versêrte Wh. v. Öst. 50 a . tumeler und blîde Chr. 6,195 anm. 2. tumler Just. 223. umb smer und ledir zu dem dummeler, umb 9 reiffe an den swengel an dem dummeler Frankf. baumstb. 1384 , 2 b . 3 a . die zwei dummeler abe brechen und in das blîdenhûs legen ib. 22 a . vgl. Dwb. 2,1515. tûmelieren swv. (BMZ ib. )taumeln Neidh. 50,36 var. tûmeln swv. dasselbe. der wart sô gelenke, daʒ er tûmelt' unde spranc von der tavel ûf die banc Merv. 153. würd er aber taumeln und hinken Fasn. 686,25. tûmeln stn. (BMZ III. 128b)Myst. 1. 189,30 ;
tûmen swv. (BMZ III. 128a)ahd. sich im kreise drehen, taumeln. vgl. Weig. 2,924 ;
tûmerschîn stf. (BMZ III. 128b)tänzerin, gauklerin Herb. 9303. vgl. Wack. umd. 52. tum-küene adj. dummdreist, temerarius, temerus Dfg. 576 a . Ludw. 41,15. tummen s. Lexer tumben.
tummern swv. (BMZ III. 128b)klopfen, schlagen. dummern (: kummern) Jer. 12310. vgl. Lexer temeren, getummer ( auch im nachtr. ).
FindeB tump flex.-bes tumb tum flex.-mmesadj. (BMZ III. 129a)schwach von sinnen od. verstande, dumm, töricht, unbesonnen, einfältig, unklug, allgem. ( eʒ ist tump Msf. 49,15. ich tumber gouch ib. 160,20. ich bin tump, daʒ ich sô grôʒen kumber klage ib. 171,25. ich tumber lîde senden kumber ib. 180,16. du vil tumber Silv. 362. der tumbe kunic Mydas Albr. 24,71. tummer gief Pass. K. 32,87. die arme sêle ist so tum: stum ib. 168,55. du redest als ein dummer man Crane 833. diu tumbe werlt Freid. 31,26. mîn tumbeʒ herze Msf. 56,7. 57,26. 82,23. tumber muot ib. 85,5, wân ib. 57,3. 71,1. 83,22. comp. tumber danne tumber Mart. 85,26 ), mit gen. Walth. 101,28. rechter witze tum, klares verstandes beraubt Pass. K. 253,31. mit präp. an allen gûten witzen tum ib. 289,31 ; unerfahren, jung Nib. Rab. Gudr. 12,1. sie wæren tump oder wîs Bit. 51. tumber kneht Er. 7479. tumbiu kint Loh. 4085. ich bin tumber danne ein kint Neidh. 99,18. mit gen. tump der tage Lieht. 47,6, der jâre Ga. 3. 87,17. mit präpp. tump von jâren Lieht. 58,6. t. ze strîte Rab. 431 ; ungelehrt Walth. ; stumm ( vgl. tumbe): daʒ ich mîn leit verswîge sam ein tumber Hadam. 646. — gt. dumbs, nhd.stumm , vgl. Kuhn 12,127. Gsp. 115. Fick 2 775. | |