Wörterbuchnetz
Mittelhochdeutsches Handwörterbuch von Matthias Lexer 
 
tûhen bis tulant (Bd. 2, Sp. 1563 bis 1564)
 
tûhen, s. tuon.
tuht, stf.
tuht, stf.
duht, stf.
tuht, stf.
duht, stf.
tühtec, adj.
tühtic, adj.
tühtec-heit, stf.
tuifel, s. tiuvel.
tuirîn, stf. s.  unter tiure.
tul, adj. vgl. tol.
tül, s. tülle, tille, tâhele.
tul, s. tülle, tille, tâhele.
tûl, s. tülle, tille, tâhele.
tulant
tulken, s. tîligen, tolken.
tüll, s. tâhele, tille.
tülle, stn. vgl. niuwetülle.
tüllen, swv.
tülle-zûn, stm.
tül-lich, adj.
tulmatsch, s. tolmetze.
tulmätsch, s. tolmetze.
tülmetz, s. tolmetze.
tult, stf.
dult, stf.
tultec, adj.
tultic, adj.
tulten, swv.
dulten, swv.
tult-lich, adj.
tult-tac, stm.
tulwatzen, s. tolmetzen.
tûm, s. tuom.
tum, s. tump. tuom
tumb, s. tump. tuom
tumbe, swm.
tumbe, swf.
tumbe, stf.
tumbelen, swv. in betumbelen
tumbelinc, stm.
tumben, swv.
tumben, swv.
tummen, swv.
tumben, swv.
tummen, swv.
tumbe-ræʒe, s. tumpræʒe.
tumbic, adj. in dorftumbic.
tumbic-heit, stf.
tumbinc, stm.
tumbrël, stmn.
tumbrisch, adj. vgl. tumben
tumel, stm.
tumeler, stm.
tûmelieren, swv.
tûmeln, swv.
tûmeln, stn.
tûmen, swv.
tûmerschîn, stf.
tum-küene, adj.
tummen, s. tumben.
tummern, swv. vgl. temeren, getummer
tump -bes, flex. bes flex. mmes adj.
tumb, flex. bes flex. mmes adj.
tum -mmes, flex. bes flex. mmes adj.
tümpel, stf.
tümpel-milch, stf.
tümpel-vaʒ, stn.
tümpfel, stm.
tump-haft, adj.
tump-heit, stf.
tump-lich, adj.
tump-lîche, adv.
tump-lîchen, adv.
tump-man, stm.
tump-milte, adj.
tump-ræʒe, adj.
tump-wîse, adj.
tun
tûn, s. tuom tuon.
tunc, stmf.
tunch-, s. tunk
tunchel, s. tiuchel.
tünchen, swv.
tüncher, stm.
tuncherer, stm.
tuncher-geselle, swm.
tuncherlî, s. tûcherlîn.
tüncher-meister, stm.
tünchunge, stf.
tunc-stein, stm. s. tupfstein.
tundern, s. dunren;
tunen, swv. dunen
tüne-wenge, stn. vgl. tinne;
tüne-wengel, stn.
tung, s. tunc, tunne.
tunge, stf. vgl. tunc;
tungen, swv.
tüngen, swv.
 tûhen s. Lexer tuon.
 
 
tuht stf. (BMZ III. 127b)si barc sich in des schiffes tucht (: vlucht, schiffsbauch? ) und lac dar inne uber nacht Pass. K. 572,69. — zu diuhen, tucken?
 
 
FindeB tuht duht od. tûht? stf. (BMZ I. 372b)andrang Glaub. 1471. de heiden worden in gôder dûcht in strîde sêre besôcht Karlm. 198,47. — zu diuhen od. ident. mit dem folgd.? vgl. andûht.
 
 
tuht duht stf. (BMZ III. 57a) ndrh. tucht, virtus Jan. 31. Fromm. 2,310 b . vgl. tugent; tüchtigkeit, kraft, gewalt Er. Jer. vor tobelîchen tuhten was er vrî j.Tit. 5273. van sîner ducht ind van sîner kracht Karlm. 114,26. — zu tugen;
 
 
FindeB tühtec tühtic adj. (BMZ ib. )brauchbar, tüchtig, wacker Frl. Jer. ; edel u. fein gesittet Msh. (2,32 b ).
 
 
tühtec-heit stf. (BMZ III. 57b)kraft, stärke. tuchtikeit Jer. 2871.
 
 tuifel s. Lexer tiuvel.
 
 
tuirîn stf.s. unter Lexer tiure.
 
 
tul adj. tul, thumm, grob: grossus Voc. 1482. vgl. Lexer tol.
 
 
tül tul tûl s. Lexer tülle, Lexer tille, Lexer tâhele.
 
 
FindeB tulant (BMZ III. 127b)eine art zelt Wwh. ( lies 197,10. 316,7), varr. tylant, tolant, talant. vgl. Schade 614 b .