tûhen, s. tuon.tuht, stf.tuht, stf.duht, stf.tuht, stf.duht, stf.tühtec, adj.tühtic, adj.tühtec-heit, stf.tuifel, s. tiuvel.tuirîn, stf. s. unter tiure.tul, adj. vgl. tol.tül, s. tülle, tille, tâhele.tul, s. tülle, tille, tâhele.tûl, s. tülle, tille, tâhele.tulanttulken, s. tîligen, tolken.tüll, s. tâhele, tille.tülle, stn. vgl. niuwetülle.tüllen, swv.tülle-zûn, stm.tül-lich, adj.tulmatsch, s. tolmetze.tulmätsch, s. tolmetze.tülmetz, s. tolmetze.tult, stf.dult, stf.tultec, adj.tultic, adj.tulten, swv.dulten, swv.tult-lich, adj.tult-tac, stm.tulwatzen, s. tolmetzen.tûm, s. tuom.tum, s. tump. tuomtumb, s. tump. tuomtumbe, swm.tumbe, swf.tumbe, stf.tumbelen, swv. in betumbelentumbelinc, stm.tumben, swv.tumben, swv.tummen, swv.tumben, swv.tummen, swv.tumbe-ræʒe, s. tumpræʒe.tumbic, adj. in dorftumbic.tumbic-heit, stf.tumbinc, stm.tumbrël, stmn.tumbrisch, adj. vgl. tumbentumel, stm.tumeler, stm.tûmelieren, swv.tûmeln, swv.tûmeln, stn.tûmen, swv.tûmerschîn, stf.tum-küene, adj.tummen, s. tumben.tummern, swv. vgl. temeren, getummertump -bes, flex. bes flex. mmes adj.tumb, flex. bes flex. mmes adj.tum -mmes, flex. bes flex. mmes adj.tümpel, stf.tümpel-milch, stf.tümpel-vaʒ, stn.tümpfel, stm.tump-haft, adj.tump-heit, stf.tump-lich, adj.tump-lîche, adv.tump-lîchen, adv.tump-man, stm.tump-milte, adj.tump-ræʒe, adj.tump-wîse, adj.tuntûn, s. tuom tuon.tunc, stmf.tunch-, s. tunktunchel, s. tiuchel.tünchen, swv.tüncher, stm.tuncherer, stm.tuncher-geselle, swm.tuncherlî, s. tûcherlîn.tüncher-meister, stm.tünchunge, stf.tunc-stein, stm. s. tupfstein.tundern, s. dunren;tunen, swv. dunentüne-wenge, stn. vgl. tinne;tüne-wengel, stn.tung, s. tunc, tunne.tunge, stf. vgl. tunc;tungen, swv.tüngen, swv. | tûhen s. Lexer tuon.
tuht stf. (BMZ III. 127b)si barc sich in des schiffes tucht (: vlucht, schiffsbauch? ) und lac dar inne uber nacht Pass. K. 572,69. — zu diuhen, tucken?
FindeB tuht duht od. tûht? stf. (BMZ I. 372b)andrang Glaub. 1471. de heiden worden in gôder dûcht in strîde sêre besôcht Karlm. 198,47. — zu diuhen od. ident. mit dem folgd.? vgl. andûht.
tuht duht stf. (BMZ III. 57a) ndrh. tucht, virtus Jan. 31. Fromm. 2,310 b . vgl. tugent; tüchtigkeit, kraft, gewalt Er. Jer. vor tobelîchen tuhten was er vrî j.Tit. 5273. van sîner ducht ind van sîner kracht Karlm. 114,26. — zu tugen;
FindeB tühtec tühtic adj. (BMZ ib. )brauchbar, tüchtig, wacker Frl. Jer. ; edel u. fein gesittet Msh. (2,32 b ).
tühtec-heit stf. (BMZ III. 57b)kraft, stärke. tuchtikeit Jer. 2871. tuifel s. Lexer tiuvel.
tuirîn stf.s. unter Lexer tiure.
tul adj. tul, thumm, grob: grossus Voc. 1482. vgl. Lexer tol.
tül tul tûl s. Lexer tülle, Lexer tille, Lexer tâhele.
FindeB tulant (BMZ III. 127b)eine art zelt Wwh. ( lies 197,10. 316,7), varr. tylant, tolant, talant. vgl. Schade 614 b . | |