Wörterbuchnetz
Mittelhochdeutsches Handwörterbuch von Matthias Lexer 
 
strouben bis ströun (Bd. 2, Sp. 1248 bis 1249)
 
strouben, swv. s.  v.  a. stroben, strûben.
strouch, s. strûch, strûch
strouche, s. strûch, strûch
strouchen, s. strûch, strûch
ströude, stf.
strouden, s. strûten, strûtære.
strouder, s. strûten, strûtære.
ströuf-bêre, swm.
stroufe, stf.
stroufen, swv.
stroufen, stn.
ströu-holz, stn.
stroum, stm. s.  v.  a. strâm, s.  v.  a. strûm:
ströun, s. ströuwen.
stroun, s. ströuwen.
strou-sac, s. strôsac.
strouw, s. strô;
ströuwære, stm. in vorströuwære;
ströuwe, stf.
ströu, stf.
ströuwen, swv.
ströun, swv.
ströuwen, stn.
ströuwesal, stn.
ströuwîn, s. strœwîn.
strouw-sac, s. strôsac.
ströuwunge, stf. in zerströuwunge.
strouʒ, s. strûʒ.
strô-vuoter, stn.
strô-wëlle, f.
strowen, s. ströuwen, strœwîn.
strœwen, s. ströuwen, strœwîn.
strô-wërc, stn.
strô-wîn, stm.
strœwîn, adj.
strô-wisch, stm.
strôʒ, s. strâʒe.
strôʒe, s. strâʒe.
strô-ziuc, stn.
stroʒʒe, swf.
stroʒʒen, swv. s. strotzunge.
strûbe, stswf.
strûbe, adj.
strûp, adj.
strûbelëht, adj. s.  v.  a. strobelëht.
strûben, stv.  III.
strûben, swv. vgl. stroben, vgl. strouben.
strûbete, swf. s.  v.  a. strûbe  (backwerk).
strûblî, s. striubelîn.
strûch, stm. stn.
strûch, adj.
strûch, stm. stv.
strûch-diep, stm. vgl. strûchhan, strûchhuon, strûchröuber.
strûche, swstf.
strûcheln, swv.
strûchen, swv.
strûchen, stv.  III.
strûchen, swv.
strûchen, stn.
strûcher, stm.
strûch-genger, stm.
strûch-gevelle, stn.
strûch-han, stm. vgl. snaphan;
struch-huon, stn.
strûch-morder, stm.
strûch-röuber, stm. vgl. waltröuber.
structûre, f.
strûd-, s. strût
strudel, stm.
strudeln, swv.
strüeten, s. strûten.
strum, stn. s.  v.  a. trum.
strûm, stm. s.  v.  a. strâm, s.  v.  a. stroum
strûmen, swv.
strômen, swv.
strumpf, stm.
strümpfel, stn.
strûn, s. strûm.
strunc, stm.
strunze, swm.
strunzel, stf.
strunzer, stm.
strunzûn, stm. s.  v.  a. trunzûn
struot, stf.
strût, stf.
struot, stf.
strût, stf.
struotach, stn. s.  unter ruotach.
strûp, adj. s. strûbe.
strupf, vgl. strûbe.
strüpfe, swf. vgl. storp;
strupfen, swv.
struppe, swf. vgl. strüpfe.
struppe, swf.
strûs, s. strûʒ.
strû-sac, stm. s. strôsac.
strût, s. struot.
strûtære, stm.
strûter, stm.
strûten, swv.
 strouben swv. (BMZ II2. 702a)s. v. a. Lexer stroben, Lexer strûben. ir houbet stroubet Ls. 3. 101,98. tr. daʒ hâr Albr. 71 a , daʒ gevider str. Aw. 3,206. absol. von zorne begund' si str. Ga. 3. 24,114. mit be-, ge-, wider-, zer-.
 
 
strouch strouche strouchen s. Lexer strûch, Lexer strûch-.
 
 
ströude stf. (BMZ II2. 701a)das streuen Msh. 3,468 n .
 
 strouden strouder s. Lexer strûten, Lexer strûtære.
 
 
ströuf-bêre swm. streifnetz Mone z. 4,83.
 
 FindeB stroufe stf. (BMZ II2. 697b)bestreifung: leichte verletzung, schaden, verlust Nib. Freid. Geo. Ot. ich wil niht sîn ir stroufe Birk. p. 60 ;
 
 
NLexer FindeB stroufen swv. (BMZ ib. ) auch redupl.? s. bestroufen —: streifen, abstreifen. etw. ab den pfælen str. j.Tit. 4067. str. von Parz. 219, 3. Such. 30,57. mit gen. d. s. aller tôtsünd sant Johannes wart gestrouft Ot. 451 b . bes. die haut abstreifen, schinden, excoriare (streufen) Dfg. 215 b . Frl. 441,1. der æl ist gar übel ze str. Mgb. 244,19. 24 ; etw. von sich streifen: der êren si sich stroufent Mart. 166,12. sich in etw. str., hineinschlüpfen, es über sich streifen ib. 82,82 ; streichen, ziehen: einem engegen str. Chr. 2. 90,42. ûʒ der hiut str., schlüpfen Teichn. 75. mit abe ( Gen. Diem. Er. Parz. Neidh. Lanz. Ot. 126 a . Such. Loh. 5864 ), be-, durch- ( Reinfr. B. 8005 ). — zu striefen;
 
 
stroufen stn. das streifen, der streifzug Chr. 2. 63,4 ; züchtigung: von dînem stroufen vliehent sie Misc. 1,48.
 
 ströu-holz stn. streuholz auf die prucken ( querhölzer, womit die balken einer brücke belegt werden ) Tuch. 70,16. vgl. holz, die brukken ze bestrewen Mb. 22,284. 23,409. und sol auch niemant machen dheinen boden mit dheinem streuholz Np. 300. 308.
 
 FindeB stroum stm. (BMZ II2. 702a)s. v. a. Lexer strâm, s. v. a. Lexer strûm: flustra, fluxus, gurges (straum, strôm ) Dfg. 240 c . 271 b . Herb. 2044. 181. 244. Rcsp. 1, 305. ein brunne, der eine mülen wol tribe an sînem stroume (: boume) Msh. 3,334 a . blûdes str. Marld. han. 33,5. strôm, gurges Hpt. 5. 416,87. wider strôm swimmen Msh. 3,104 a ; lichtströmung, -streif: in dem münster ze Rôme ein stimme ûʒ liehtem strôme diu sprach Alexius 135,1290.
 
 ströun stroun s. Lexer ströuwen.