Wörterbuchnetz
Mittelhochdeutsches Handwörterbuch von Matthias Lexer 
 
sëlp-schulde bis sëlp-tæter (Bd. 2, Sp. 869 bis 870)
 
sëlp-schulde, swm. s.  v.  a. sëlpschol
sëlp-schuldener, stm.
sëlp-schuldic, adj.
sëlp-schuldige, swm. s.  v.  a. sëlpschuldener
sëlp-schuldiger, stm.
sëlp-seil, stn.
sëlp-sëlp, pron. adj.
sëlp-sîn, stn.
sëlp-sînde, stn.
sëlp-stênde, part.  adj.
sëlp-storbic, adj.
sëlp-tæter, stm.
sëlp-tætic, adj.
sëlpuldig, s.  unter sëlpwaltic.
sëlp-var, adj.
sëlp-viur, stn.
sëlp-wahsen, part.  adj.
sëlp-wal, stf. s.  v.  a. sëlpkür
sëlp-walt, adj.
sëlp-waltic, adj.
sëlpwaltic-heit, stf.
sëlpwaltic-lîche, adv.
sëlp-walzende, part.  adj.
sëlp-warm, adj.
sëlp-wege, stf.
sëlp-weibel, stm.
sëlp-wësec, adj.
sëlp-wësen, stn.
sëlp-wësende, part.  adj.
sëlpwësen-lîche, adv.
sëlpwësen-lîcheit, stf. s.  v.  a. sëlpwesen
sëlp-zunge, swf.
sêl-rihter, stm.
sels, s. salse.
selse, swf.
selsener, stm. vgl. sulzenære.
sêl-sorge, f.
sêl-sorger, stm.
sêl-swëster, stf. s.  v.  a. sêlnunne.
sëlt, adj. in sëlten, sëltsæne.
sëlten, adv.
sëlten, adj.
selter, s. salter;
selterschen, f.
sel-tragære, stm.
sêl-trager, stm.
sëlt-sæne, adj.
sëlt-sæne, stf.
sëltsænec-heit, stf.
sëltsæn-lich, adj. s.  v.  a. sëltsæne.
sëltsæn-lîche, adv.
sëlt-sêne, s. sëltsæne.
sëlt-seine, s. sëltsæne.
sëlt-sîne, s. sëltsæne.
sëltz-, s. sëlts
sël-visch, stm. vgl. sële.
sêl-warte, swm.
sêl-warter, stm.
sêl-werter, stm.
selwen, swv.
sêl-wîn, stn.
selz, s. salse, sëlts
sëlz-, s. salse, sëlts
sel-zëhende, s. salzëhende
selzer, s. salzer.
sem, s. sam, s. soum, s. sënewe.
sëmbe, s. sam, s. soum, s. sënewe.
semblanze, stf.
semec-lich, s. sameclich.
semede, stswf. stn.
semde, stswf. stn.
semedehe, stn.
semedîn, adj. vgl. sebedisch.
sëmel-brôt, stn.
sëmele, swstf.
sëmel, swstf.
simele, swstf.
simel, swstf.
sëmeler, stm.
sëmel-grûʒ, stmf.
seme-lich, s. samelich, s. sumelich.
sëmelîn, stn.
sëmelîn, adj.
sëmel-kuoche, swm.
sëmel-lêhen, stn.
sëmel-mël, stn.
simel-mël, stn.
sëmel-muos, stn.
sëmel-rocke, swm.
sëmel-strützel, stm.
sëmel-wecke, m.
semen, s. samen, samenære.
semener, s. samen, samenære.
sement-lîche, s. samentlîche.
semer, s. soumære.
semet, s. samît.
semfte, s. senfte, s. senftenier.
semftinîr, s. senfte, s. senftenier.
semir, s. sam.
semmir, s. sam.
 sëlp-schulde swm. (BMZ II2. 183b)s. v. a. Lexer sëlpschol Freiberg. 187. 95. 244. 85. Wp. 1. die selbschulden und bürgen Schwbg. a. 1410. 54 (-scholde). Heum. 324 1479;
 
 sëlp-schuldener stm. dasselbe Halt. 1675. Mainz. lgb. 150 f. Mone z. 4,157 ( 1466 ). Oest. w. 26,6 ; der täter im gegens. zum mitschuldigen ib. 246,33. 247,37. 309,24 ;
 
 
sëlp-schuldic adj. (BMZ II2. 187b)selbst für seine schuld einstehend Kulm. r. 3,125. Halt. 1674 ;
 
 
sëlp-schuldige swm. (BMZ ib. )s. v. a. Lexer sëlpschuldener Freiberg. Kulm. r. Wp. G. 1. Mühlh. rgs. 141. Böhm. 545 1337 ; wer ouch di selbin untêtigen lûte hûset, dy schol man glîcher wîse jagen als di selbschuldigen Bu. 254 1369;
 
 sëlp-schuldiger stm. selbstschuldner Cds. 2, 24 ( 1305 ). Halt. 1675.
 
 sëlp-seil stn. (BMZ II2. 288b)ein nicht künstlich geflochtenes (aus zerschnittenen mänteln gemachtes) seil Gr. Rud. 22,18 u. anm.
 
 sëlp-sëlp pron. adj. (BMZ II2. 247b, 25)verst. sëlp Freid. Griesh. des selpselben tages N. v. B. 95. ich behalte selbe selbe dînen sun Rul. 100,26.
 
 sëlp-sîn sëlp-sînde stn. (BMZ II2. 294a)substantia Dfg. 561 c .
 
 FindeB sëlp-stênde part. adj. (BMZ II2. 576a)durch sich selbst bestehend Myst. 2. 327,27. daʒ selbstênde, substantia Dfg. 561 c .
 
 sëlp-storbic adj. (BMZ II2. 643b)das selbstorbige gefallene viche Dür. chr. 17.
 
 sëlp-tæter stm. patrator maleficii Halt. 1676 1470;