Wörterbuchnetz
Mittelhochdeutsches Handwörterbuch von Matthias Lexer 
 
rûpe bis rûr- (Bd. 2, Sp. 554 bis 555)
 
rûpe, f. vgl. rappe swf.
rûpe, f.
rûpen-lëbere, f.
rupf-bluome, mf.
rupfen, swv.
rüpfen, swv.
rupfîn, adj. stfn.
rupfen, adj. stfn.
rupf-hûbe, swf.
rupp, s. ruop, rûpe
ruppe, s. ruop, rûpe
ruppen-lëber, s. rûpenlëbere.
rüppen-lëber, s. rûpenlëbere.
rupsen, s. roffezen.
rupzen, s. roffezen.
rûr-, s. rüer ruor
rus, stn. s. ros.
rus -sses, flex. sses stm.
rûsch, stf.
rûsch, stm.
rûsch, stm.
rusch, swf. vgl. brüsch.
rusche, swf. vgl. brüsch.
ruschart, stm. s.  v.  a. banchart
rusche, s. rosche, rusch.
Rusche, n.  pr. u.  vgl. rosch adj.
Rûsche, s. Rûʒ.
rûschen, swv.
riuschen, swv.
rûschen, stn.
rûsch-heit, stf.
rûschieren, swv.
rûschunge, stf. vgl. rûʒunge.
rûsch-vël, stn.
rûse, s. riuse.
rusel, s. rœsel.
rüsen, s. roseme.
rus-hirte, s. roshirte.
rüsic, adj. s. bluotrisec, s. bluotrüsig.
rusîn, s. rôsîne.
rüspel-hâr, s. rispelhâr.
rüspeln, s. riuspeln, s. riuspern.
rûspern, s. riuspeln, s. riuspern.
rüssec, adj. in einrüssec, in zweirüssec.
rüssel, s. rüeʒel.
rûssen, s. rûʒen.
russer, stm. in einrusser, drîrusser, zweirusser
rüssîn, adj.
rüssîn, stf.
rust, s. rost.
rust, stf.
rust, stm.
rüste, in überrüste;
rüstec, adj.
rüstic, adj.
rusten, s. rœsten.
rüsten, s. rœsten.
rüsten, swv.
rusten, swv.
rüsten, stn.
rüsten-lich, adj.
rüster, stm.
rûstern, s. riustern.
rüstern, s. riustern.
rüst-gëlt, stn.
rüst-glogge, f.
rüst-holz, stn.
rüstic, s. rüstec, rostec.
rustic, s. rüstec, rostec.
rüst-phert, stn.
rustung, stf.
rüstunge, stf.
rute, s. rotte, ruote.
rûte, s. rotte, ruote.
rûte, s. riuten, rüejen, ruowen.
rûte, swf. s.  v.  a. rûpe
rûte, swf.
rûte, swf.
rûtecht, s. ruotach.
rûtëht, adj.
rutel, swf.
rûtel, s. riutel, s. riutelinc.
rûtelinc, s. riutel, s. riutelinc.
rütelen, s. rütteln.
rûten, s. riuten.
rûten-kranz, stm.
rûten-öl, stn.
rûten-saf, stn.
rûten-sâme, swm.
rôten-souc, stm.
rûten-stoc, stm.
rûten-waʒʒer, stn.
ruter, s. rîtære.
rûticht, s. ruotach.
rûtinc, stm. s.  v.  a. riutelinc.
rûtinger, stm.
rütrî, s. rîterî.
rutschart, stmn.
rutsche, s. rosche;
rütsche, s. rosche;
 FindeB rûpe f. (BMZ II. 821b)raupe, eruca, erugo (rûpe, ruope, rauppe, ruppe, rûp, rupp) Dfg. 209 ac , n. gl. 155 b . 156 a . — ein nd. wort, aus lat. eruca? vgl. Lexer rappe swf.
 
 
rûpe f. aalraupe. rupp, ruppe, allota Dfg. 24 c , allerida Voc. 1482. karpfen, hecht, schleien und ruppen (: suppen) Fasn. 350,26. 726,2. — mit rûte 1 aus mlat. rubeta ( Ruodl. 13, 16 ). vgl. Frisch 2,138 a . Schm. Fr. 2,130.
 
 
rûpen-lëbere f. leber der aalraupe Cgm. 713, 180 bei Schm. a. a. o. rüppenleber Kell. erz. 591,16. 32.
 
 rupf-bluome mf. md. ropfblûme Aw. 1,152.
 
 NLexer FindeB rupfen rüpfen swv. (BMZ II. 821b)rupfen, zausen, zupfen, pflücken. einem den bart rupfen W. v. Rh. 159,29. die hunde begunden in rupfen Reinh. 305. 790. ein eberswîn, daʒ von den jagehunden ze vaste wird gerüpfet Troj. 5044. so wolt er kole und latiche in dem garten ropfen Chr. 8. 60,11. die gense ropfen Mich. M. hof 41. — intens. zu roufen;
 
 
FindeB rupfîn rupfen adj. aus werg. ruphîn tuoch ( var. ruofen, ruspîn, henflîn) Kchr. 14815. ruphein tûch Cgm. 37,109. rupfen leinwât Schm. Fr. 2,132. stfn. ( mit ausgelassenem wât, tuoch, ziuc) leinwand aus werg: ein iede rupfen sol haben dreiʒig elen Passau. r. bei Schm. quod textores faciant tres ulnas rupfein Mw. 62,22 ( 1256 ) ; was zum abspinnen an den rocken gebunden wird: die rupfen beteut uns seinen ( Christi ) part Cgm. 4437,49 bei Schm. — vgl. Schm. a. o. o. und Kwb. 212.
 
 
rupf-hûbe swf. fig. das haarraufen. solt ich im mit ain rupfhauben auf setzen? Fasn. 757,32. fleuch, ee du von mir wirst ertapt, das ich dir geb ein solche rupfhauben ib. 478,31. vgl. Schm. Fr. 2,132.
 
 rupp ruppe s. Lexer ruop, Lexer rûpe 1 u. 2.
 
 
ruppen-lëber rüppen-lëber s. Lexer rûpenlëbere.
 
 
rupsen rupzen s. Lexer roffezen.
 
 
rûr- s.rüer-,ruor-.