omêlie, swf.omêlier, stm.ömelîn, stn.ommiʒ, s. inbîʒ.ônachir, stm.ônich, stm.ônichel, stm.onichel, stm.ônichelîn, adj.ônichîn, stm.ônichûs, stm.ônix, stm.onser, stm. s. v. a. êserop, conj. s. obe.opermint, s. ôrpermint.öpfel, s. apfelopfer, stn.opher, stn.opfer-ambet, stn.opfer-bære, adj.opfer-brôt, stn.opfer-ganc, stm.opfer-gëlt, stn.opfer-golt, stn.opfer-guot, stn.opfer-lieht, stn.opfer-man, stm.opfern, swv.opfer-pfenninc, stm.opfer-sac, stm.opfer-sanc, stmn.opfer-schüʒʒel, stf. vgl. opfervaʒ.opfer-stoc, stm.opfer-teil, stn.opfer-tier, stn.opferunge, stf.opfer-vaʒ, stn.opfer-vrischinc, stm.opfer-wîn, stm.opiât, stf.opperment, s. ôrpermint.opold, s. kobolt.oppolde, s. kobolt.opper, s. opfer, s. opfern.oppern, s. opfer, s. opfern.oppisch, s. üppisch.opriment, s. ôrpermint.opsz, s. obeʒ.optallîes, m.ôr, s. ôre, s. œre.œr, s. ôre, s. œre.orbant, s. ortbant.ôr-blâse, f. vgl. ôrevël, ôrvandel;ôr-blâsunge, stf.orde-lich, s. ordenlich.orden, swv. s. ordenen;orden, stm.ordenanz, s. ordinanz;ordenære, stm.orden-brëche, swm.ordenen, swv.ordenôn, swv.ordenêren, s. ordinieren.ordenieren, s. ordinieren.orden-gewant, stn.orden-habunge, stf. s. unter orthabunge.orden-haft, adj. adv.orden-heit, stf.orden-lich, adj.orden-lîche, adv.orden-lîchen, adv.orden-lîcheit, stf.ordennêren, s. ordinordennêrunge, s. ordinordenunge, stf.ordinanz, stswf.ordinanze, stswf.ordinen, s. ordenen;ordinôn, s. ordenen;ordinieren, swv.ordenieren, swv.ordinierer, stm.ordinierunge, stf.ordn-, s. ordenôre, swstn.ôr, swstn.œre, stn.œr, stn.ôre, stn.ôr, stn.ôre, stf. s. v. a. hôre, vgl. ûre.ôr, stf. s. v. a. hôre, vgl. ûre.ôrëht, adj.ôre-kutzelære, stm.ôrelîn, stn.œrelîn, stn.ôre-lôs, adj.ôren-blâser, stm.ôren-drec, stm. vgl. ôrsalbe, ôrsmalz, ôrsmër.ôren-driusel, stm. | NLexer FindeB omêlie swf. (BMZ II. 437b)homilie, predigt Myst. er het vil omêlyen und guote bredigen gemaht Chr. 9. 523,6. ein omely in der fasten Mone z. 22,432 ( 1394 ). aus mlat. omelia Dfg. 395 c ;
omêlier stm. homilienbuch. einen guoten bsalter und omêliger gab er dem keiser Öh. 51,27. omilier ib. 54,5. ömelîn stn. sauerkirsche Zimr. 3. 432,29. ömelînboum ib. 27. vgl. amelber u. Schmid 20 (ämele).
ommiʒ s. Lexer inbîʒ.
ônachir stm. (BMZ II. 437b)name eines edelsteines (: saphir) Dan. 6038. vgl. die folgenden
ônich stm. der onich, onix, ein edelstein. onichinus, onich Dief. n. gl. 271 b ;
FindeB ônichel onichel stm. (BMZ II. 437b)dasselbe Dfg. 396 b . Serv. Troj. (33828). j.Tit. 319. 21. 414. 6046. 6110. Wh. v. Öst. 76 a . Zing. geo. 163 ;
FindeB ônichelîn adj. (BMZ ib. )aus ônicheln bestehend Lanz. 4119 ;
FindeB ônichîn stm. s. v. a. ônich. unchin Dfg. 396 b . ônichînus W. v. Rh. 27,32 ;
FindeB ônichûs stm. (BMZ II. 437b)dasselbe Trist. H. onichîus, acc. onichîum Reinfr. B. 21837 ;
FindeB ônix stm. (BMZ ib. )dasselbe Parz. Lanz. Mgb. 454, 9. onix, edil steyn Voc. Schr. 1902. gr. ὄνυξ . | |